Fatime bora ablak
@Fatimebora
7 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Kitapta büyük olaylar yok. Zaten güzelliği de burada. Küçük hayatlar, küçük anlar, ama çok büyük duygular var. Sait Faik bağırmıyor, ders vermiyor. Sadece gösteriyor. Ve insan o gösterilen şeyden kaçamıyor. Bence Son Kuşlar, insanın hem doğaya hem kendine karşı daha dikkatli olması gerektiğini hatırlatan sessiz ama çok güçlü bir kitap.
Kitap boyunca en çok hissettiğim duygu yarım kalmışlık oldu. Sevginin dile gelmediği, kalpte tutulduğu, çoğu zaman yanlış anlaşıldığı bir dünya var. Karakterler konuşmaktan çok susuyor; ama o suskunluk insanın içini parçalıyor. Yazar, “acı”yı dramatize etmiyor, tam tersine sadeleştiriyor. Bu da acıyı daha gerçek kılıyor.
Benim için kitabın en güçlü tarafı diliydi. Abartısız, süssüz ama çok içten. Bazı cümleleri okurken durup uzun uzun düşündüm; çünkü sanki bir başkasının değil, benim içimden çıkmış gibiydi. Özellikle sevmenin, beklemenin ve kabullenmenin bu kadar naif anlatılması kitabı sıradan bir gençlik romanından çıkarıp daha derin bir yere koyuyor.p
Okurken hissettiğim şey şu: Sait Faik artık kalabalıklardan sıkılmış, “yalnızlık” kelimesini kabullenmiş ama ondan da korkmuş. “Alemdağ’da Var Bir Yılan” dediğinde, o yılan bana insanın içindeki karanlık tarafı hatırlatıyor — kıskançlık, korku, kötülük, pişmanlık… Yani herkesin içinde gizli bir “yılan” var, ve yazar bunu dürüstçe kabul ediyor.
Arka arkaya iki Peyami Safa kitabi okumus oldum bu ay.Bu defa Canan adlı kitabın bende olusturdugu izlenimleri aktaracagım.Itiraf etmeliyim ki kitabı okurken baştan sona sinirlerim hop oturdu hop kalktı.Sonunu da sevmedim zaten .Genel anlamda kitapta yaşananlara bakınca erkeklerin yaptıgı pek çok eylemin herkes tarafından olağan karşılanması ,aldatmanın,hesapsız mal mülk satmanın normal görüldügü diger tarafta ata binen bir kadın hakkında laf edilecegini düşünmeleri sinirlendirdi beni.
