‹insanlar çok yozlaştılar, dünyadan, yaratıklardan koptular. Ölüm korkusu bitirdi onları. Başlarını
bu korkudan dolayı taştan taşa vuruyorlar. Vurdukça da tozutuyorlar.
Onların işi doğumlarından ölümlerine kadar kendilerinden, ölümden, gerçeklerden
kaçmak. Ve bu kaçışlarından, korkudan dolayı önlerine ne çıkarsa
yok etmek.
Sonra
da o insanlar var ya, bizim gibi de değildirler, onlar ölümlüdürler. Ölümlü olduklarını bilip, ölüm karşısında delirmişlerdir. Bu yüzden doğaya, kendi kendilerine, yıldızlara, her şeye kinle bakarlar.
Sevgileri tükenmiş.
Sevmeyi unutmuşlar, yaşam sıcaklıklarını yitirmişlerdir.