Fatma Yarar
@Fatmaaa_y
Nietzsche’ist
Şu anda okuduğu kitap
Küçük damlacıklar tenine değdiğinde bilirsin,
tatlı bir yağmur öpmüştür seni.
İnce bir rüzgarın kokladığı bir eylül sabahında
doğar güneş, yeni bir can gibi.
Seni düşünürüm yine,
yine seni düşünürüm,
ve seni… yine düşünürüm.
Ve hatırlarım…
Eylül, en sevdiğim aydır.
Kırar boynunu ağaçlar,
yalvarırcasına toprağa:
“Daha sık tut köklerimi…”
Yapraklar henüz yeşil,
sapasağlam dalına tutuklu.
Seni düşünürüm.
Sonbaharı düşünürüm
Ve hatırlarım…
Eylül, en sevdiğim aydır.
Pencereden bakışsak hava durumuyla,
hafif kabarmış denize karşı yakamoz vursa…
Gün batarken sevsem seni,
severek baksam gün batımına,
baksam sana,
gün batana dek.
Düşünsem seni…
sana karşı…
Ve hatırlat bana lütfen:
Eylül, en sevdiğim aydır.
bir gün buradan gideceğim
cebimde hiç param olmayacak
aklımda kimse olmayacak
ama kalbimde bir aşkla
gideceğim…
sessiz değil
büyük bir gürültüyle
yüreğimde seninle
o gün
saçlarım uzun olmayacak
kısacık kestireceğim
üstümde yük olmadan
hafif
ama dolu
gideceğim
bir gün
cebimde toprağına ait bir taşla
gideceğim
senin kalbini hatırlatan
perdem tüm güneşi kapatacak
geceler usulca çökecek
ve zaman
silecek izini
öylesine bir günde gideceğim
kara gök
Ataerkil bir akşam yemeğinde
Çiğnenmiştir en has kuralları bu sofranın.
Ne oldu o derin konuşmalar?
Kırık cam parçası kesti bilekleri,
düğümlerken lokmalar boğazı.
Kan kusan avuca dolar cam parçaları;
çığlık koparıp hoyratça haykırır
ve inler en yaşlısı sofranın.
Ah, ne oldu bizim yara izi bol dudaklarımızın,
bal damlayan sözlerine?
Büyümüş gözbebekleri, en şaşalı avizenin altında;
şakayık kokulu mum yumuşatır havayı.
Balkabaklı, ananaslı ana yemek…
Karnının şişi inecek, iki damla limon ekleyince.
Ve ataerkil bir bağırış susturuverir,
ağzında kan da olsa,
en hokkalı sözleri biriktirince içinde.
Otlar yeşeriyor yerde,
Gökte unutulmuş uçurtmayım.
Öbek öbek sözcükler diziliyor,
Kelimelere asıldım, salıncağım kırık.
Metruk bir binada, bir şiltenin üzerinde,
Vücut sıcaklığım, karakışın sabah dördü.
Düşüncemde sen, düşlediğim bir yaz günü.
Kayboldum hissediyorum…
Burası neresi bilmiyorum.
Söyle Tanrım, ben neredeyim?
Anlam bütünlüğü yitmiş büsbütün,
Baktığım her yer karanlık odalar.
Aradığım şeyi hatırlamıyorum,
Zihnim benimle oyunlar oynuyor.
Bir ayna olsa, görsem bu konuşan kim?
Ben miyim bu hareket eden?
Yoksa sayıkladığım bir rüyada mıyım?
Bir sıvı gibi akıyorum.
Ve hatırlamıyorum…
Söyle Tanrım, ben neyim?