Gerçek aşk acısı, varlığımızın en temel noktasına yerleşir, bizi en zayıf niktamizdan sımsıkı yaralar ve diğer bütün acılara derinden bağlanarak bütün gövdemize ve hayatımıza iç durdurulamayacak şekilde yayılır.
Her akıllı insan hayatın güzel bir şey olduğunu, amacının da mutlu olmak olduğunu bilir. Ama sonra yalnızca aptallar mutlu olur. Nasıl izah edeceğiz bunu?