Fatoş Yücel Güçlü
@FatosYucel
Şu anda okuduğu kitap
Palto’, Gogol’ün çok önemli bir hikayesidir. Can Yayınları, 56 altı sayfalık bir kitap olarak bağımsız şekilde yayınlanmış bu hikayeyi.
Maddi gücü oldukça kısıtlı olan bir memurun, Rusya’nın dondurucu soğuklarından artık kendisini
koruyamayan eski paltosunu yenilerken çektiği eziyetleri ve kısa süre içerisinde de çalınmasını anlatıyor kitap özetle. Bu bağlamda da yoksul insanı. Yoksulların yaşamda olmayışları, kendilerini onlardan üstün gören ahmakların zaman zaman da olsa çektiği vicdan azapları da anlatılmış.
Bu konuda söylenecek çok şey var ama en güzeli bunları Gogol’ün kaleminden okumak.
Dilinin ve çevirisinin de son derece akıcı olduğunu söylemekte fayda var.
Kapı’ kitabı, bir yazar olan anlatıcının ve ev işlerinde ona yardımcılık eden, yaşlı kadın Emerenc ile aralarındaki ilişkiyi eksen alıyor. Yazar, kişiliğini çözmeye çalıştığı yardımcısının, hayatındaki sırları yavaş yavaş öğreniyor, okuyucuya da o şekilde aktarıyor.
Son derece kötü bir hayat serüveni olan Emerenc, yaşadıklarından yola çıkarak oluşturduğu kişiliğini, kitap boyunca gözler önüne seriyor. İnandıklarını, itici olmayı göze alarak sonuna kadar savunan, asla ve asla kimseye minnet etmeyen, oldukça iyiliksever ama bunu sert yapısından taviz vermeden gerçekleştiren bir kişi görüyoruz satır aralarında.
Ancak tanıdıkça ve anlayarak yaklaştıkça sevdiği bu kadınla, oldukça derin bir ilişki kuruyor, yazar.
Tamamlayıcı olur düşüncesiyle, filmini de seyredeyim istedim fakat kitapla pek sağlam bir ilişkisi bulunmadığından, yirminci dakikadan sonra izlemeyi bıraktım. Kitaptan bağımsız seyretmek sanırım en doğrusu.
Macar edebiyatının bu güzel eserini okumanızı tavsiye ediyorum.
‘Alacaceren’ ikinci defa okuduğum bir kitap. Nezihe Meriç’in dili biraz çetrefillidir. Ama bu romanında son derece sade bir dil kullanmış. Bir çocuk kitabı olarak yola çıkmış, çeşitli sebeplerle bir türlü bitirememiş. Sade dili, çocuk kitabı olmasından kaynaklanıyor sanırım. Gelebildiği noktaya kadar olan halini yayınlamakla da pek iyi yapmış. İsmi bile ne hoş, ‘Alacaceren’.
İki küçük kız kardeşin, hayatla uyum sağlayamamış babaları ile gözü yükseklerde olan annelerinin onları terketmeleri ve dedeleri tarafından sahiplenişleri anlatılıyor öz olarak.
Hayatını okumuş biri olarak, yarattığı kahramanlara yüklediği duyguları, kendinden yola çıkarak oluşturduğuna tanık oldum sıkça Nezihe Meriç’in. Ortada zor bir durum olmasına rağmen, hüzün
bile oldukça nahif anlatılıyor yasa boğmuyor insanı. Öyle hoş ve zarif duygular mevcut ki. Sevinç de kederin içinden eksik olmuyor. Kendilerini terkeden anababalarının açtığı boşluğu, dedeleriyle fazlasıyla dolduruyorlar iki kız kardeş.
78 sayfalık bu sıcacık öykünün okunmasını, Nezihe Meriç’le sarmaş dolaş olunmasını tavsiye ediyorum.
Ayrıca, Nezihe Meriç’in virgül işaretlerini kullanışı oldukça farklı. Buna dikkat ederek okunduğunda daha fazla zevk veriyor yazılanlar. Ayrıca belirtmek isterim. 
Nezihe Meriç 
Alacaceren
Nezihe Meriç Alacaceren