Hepimizin hayatında, sonrasinda hiçbir şeyin ayni kalmadığı, dünyamızı ikiye ayıran en az bir an vardır. O an,ilk bakişta muhtemelen önemli görünür. Ama değildir. Önemli olandaha önce gelir. Ben Ayırıcı diyorum ona,digerlerini deviren ilk domino taşı....
Çoğu zaman farkinda olmadan yuvam, doğal ortamim orasiymis gibi bir kitapçıya girerken buluyorum kendimi. Kitap raflarina sevimli bir huzursuzluğun son demleriyle bakarken "Allah'tan kitaplar,rüyalar, şarkilar,filmler var;yoksa çildirirdim diye geciriyordum içimden .
Her şey bir şekilde yaşanıp bitmişti. Mesele kendine zulmetmekle yaşananları kabullenmek arasındaydı. İnsanin hangisini seçeceğiniyse yaşı,vicdani ve çoğu zaman da erdemleri belirlerdi.