Leylâ,
Sevmeyi, neleri nice ya da nasıl sevmeyi,
(nedenli ya da zırva da olsa) sana öğretmek, kabul ettirmek gibi bir çabam olamaz elbet.
Bu her şeyden önce sana saygısızlık, seni önemsemezlik olur.
Gelgelelim –bu benim kara bahtımdır– sana kul, sana divâne olmanın “aşırılığını” sevmediğini söylüyorsun.
Bir doz, bir ayar meselesinden çok, bir çeşit acımaklı tersleme!
Bu bahiste yerden göğe haklısın. Zaten sen asla haksız düşmeyeceksin.
Ne var ki, çok sevmenin, kendini koyuvermenin, başka bir varlıkta tükenmenin suç sayıldığı, küçük görüldüğü bir çağda yaşıyoruz.
Beni korkutan da bu.
Çünkü ben seni, kendimden başka bir şey bilmedim.
#Leyla #Aşk #Cumartesi #AhmedArif #Mayıs