“Bilginleri gereksiz, tehlikeli araştırmalar yapmaya , sadece Tanrı’ya ait alanları araştırmak istemeye iten şey marazi bir meraktır. Her türlü bilginin iyi olduğunu söyleyen Aristoteles’in görüşüne itirazım var. Kavramayı istemek tanrının alanına küfür niteliğinde bir saldırıdır.” Dans eğlencenin yanında bazen bir acının yansımasıdır. Kitapta açlık ve yoksulluğun bir toplumu nasıl acınası hale soktuğunu iliklerime kadar hissettim. Bir annenin çaresizliği, bir adamın hayat arkadaşına “ Ama sevgilim, gözlerinde gökyüzü kalmış hala…” diyeceği kadar ümit dolu. “Bazen bu kadar da olmaz derken bazen işte dediğim çıktı.” Dedirten bir kitap. Bilim ve dinin karşı karşıya geldiği, din adamı mı , bilim insanı mı düşünürken ikisinin de amacının dans eden bir topluluğu durdurmak olduğu üzerine kitap. Yoğun betimleme ve çeviriden kaynaklanan ağdalı bir dil olsa da kitabın sonunda zihindeki olay örgüsü oturuyor. Bazen dans bir hipnozdur ama bulaşıcı… Hayatta tüm aksilikler sizi bulunca kitaptaki belediye başkanı gibi hissedebilirsiniz :)