İnsan hikâyesi olduğu kadar varlığını kabul ettirebilir. İnsan ilk insan ve ilk peygamber olan Hz. Adem'in ebedîlik vesvesine kapılıp zelle işlenmesinden bugüne kadar devam edegelmiştir. Ölümsüz olmak vak olmak yokluğu asla kabul etmemek insan doğasından asla ayrılmamıştır. İşte bu da insanı hep var olmaya yönlendirmiştir. İnsan bunu sanal dünyada kişisel kimliklerle başarsa da gerçeğe yansıtamamıştır.
En nihayetinde yazarın da bahsettiği şu sözler unutulmamalıdır:
"Işıklar söndüğünde, set dağıldığında, insanı herkes terk ettiğinde tüm hayatı boyunca yazdığı senaryonun sahneleri onunla birlikte olacaktı."
İnsan hayat boyunca yaptığı amellerin karşılığını ahiret sahnesinde görecek, mükafat yada zıddıyla karşı karşıya kalacaktır.
Ahmet Melih Karauğuz