Feray Zarifoğlu
@FerayZarifoglu
...Oturdu yine çocukluğunun kıyısına usulca içinden bi ah çekti keske dedi...
Şu anda okuduğu kitaplar
Çok mu depresif oldu.
“Eski cesaretim kalmamıştı, güz gelince evlere doluşan sinekler gibiydim: kendi kanatlarının vızıltısından ürken, kurumuş cansız sinekler gibi. Bir süre birbirlerine sokulmuş hareketsiz dururlar, ama henüz sağ olduklarını hisseder hissetmez yılmadan kapılara duvarlara atarlar, çarparlar kendilerini ve odaya ölü gövdeleri düşer.”
İki sevdalı hep aynı hisse kapılamazlar mı, birbirlerine önceden rastladıkları, aralarında esrarlı bağlar olduğu duygusuna kapılmazlar mı? Bu aşağılık dünyada ya onun aşkını isterim ya da hiç kimsenin!
“Avuttu bizi bizde olmayanlar; ne acı..”
Bütün bu yolculuk kendimden kendime imiş.
