Fakat gelecek meçhuldür, bataklıktan yükselen sonbahar sisi misali insanın önünde durur; hızla kanat çırparak çılgınca uçar kuşlar, aşağı ve yukarı, birbirlerini görüp tanımadan, güvercin atmacayı, atmaca güvercini görmeden ve hiç kimse bilmez, güvercinin kendi ölümünden ne kadar uzakta uçtuğunu…
Nasıl ok, hedefi ararsa hedef de oku arar, çünkü birbirlerinin varlığına anlam katarlar; hedef önemsiz bir kağıt ya da tahta parçası olmaktan çıkar, okçunun dünyasının merkezine dönüşür.