Ferhat Ç
@Ferhatt_
MEB| Öğretmen
Dokuz Eylül Üniversitesi Lisans Mezun/ İstanbul Üniversitesi Lisans// HU Önlisans
-
1998
123 kütüphaneci puanı
3164 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Kısa bir incelemeEdebiyat
Monte Cristo Kontu, ilk bakışta kalınlığıyla insanın gözünü korkutan ama sayfalar ilerledikçe bu korkuyu tamamen unutturan bir roman. İş Bankası Kültür Yayınları’ndan iki cilt halinde basılmış bu eser, toplamda yaklaşık 117 bölümden oluşuyor ve her bölüm merakı canlı tutacak şekilde kurgulanmış. Uzunluğu asla gereksiz hissettirmiyor.
Edmond Dantès’in haksız yere elinden alınan hayatını, sabırla ve zekayla yeniden kurmasını okumak oldukça etkileyici. İntikam, adalet, sadakat ve umut temaları ustalıkla işlenmiş. Çevirinin dili oldukça akıcı ve anlaşılır bu da kitabın kalınlığına rağmen rahat okunmasını sağlıyor. Dumas’nın anlatımı akıcı, betimlemeleri ise oldukça canlı.
Evet, kitap kalınlığıyla göz korkutabilir, fakat başladığınızda iyi ki başlamışım diyeceğiniz bir klasik. Sabırla okuyan herkese fazlasıyla karşılığını veren, kesinlikle önerdiğim bir eser.
Okuyanlara ve okuyacaklara iyi okumalar diliyorum.
Monte Cristo Kontu (2 Cilt Takım)Alexandre Dumas · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202037,1bin okunma
Reklam
Az spoiler içerir!Edebiyat
Ahmet Ümit ile tanışmam bu romanla oldu ama kesinlikle burada bitmeyecek. İstanbul Hatırası, klasik bir polisiye olmanın çok ötesinde, cinayetler aracılığıyla İstanbul’un tarihine tutulmuş etkileyici bir roman.
Romanda işlenen her cinayet rastgele değil, her biri İstanbul’un farklı bir tarihsel katmanına ve simgesel mekanına bırakılmış bilinçli izler taşıyor. Sarayburnu’nda başlayan ve Kral Byzas’a uzanan ilk cinayet, İstanbul’un kuruluş mitine kapı aralarken, Çemberlitaş’ta Konstantin dönemine, Altınkapı’da II.Teodosius’a, Ayasofya’da Jüstinyen’e uzanan cinayetler şehrin Bizans hafızasını adım adım ortaya çıkarıyor.
Fatih Camii–Topkapı Sarayı hattında işlenen cinayetle bu kez Osmanlı dönemine geçiliyor ve Fatih Sultan Mehmed sahneye çıkıyor. Süleymaniye’de Mimar Sinan’ın izleriyle birlikte Kanuni Sultan Süleyman dönemi anılırken, son durak Sarayburnu cinayetleriyle İstanbul’un çok katmanlı tarihi kanlı bir daire çizerek tamamlanıyor.
Bu cinayetlerin kurbanları da tesadüfi değil: arkeolog, şehir plancısı, gazeteci, mimar, eski belediye başkan yardımcısı, avukat ve mütahit. Hepsi İstanbul’la, onun tarihine yapılan tahribatla ve kente karşı işlenen suçlarla doğrudan ilişkili. Bu noktada roman, kim öldürdü? sorusundan çok neden öldürüldü? sorusunu öne çıkarıyor. Katiller yalnızca insanları değil, İstanbul’un hafızasını yok eden zihniyeti cezalandırıyor.
Katillerin kimliğine dair ipuçları ise oldukça ustaca serpiştirilmiş. Okur, roman boyunca birden fazla kişiden şüphelenmeye yönlendiriliyor. Kimi zaman entelektüel bir karakter, kimi zaman devletin içinden biri, kimi zaman da geçmişi yaralı bir figür olabilir hissi yaratıyor. Ancak Ahmet Ümit, beklentiyi bilinçli olarak yükseltip okuru defalarca yanlış yola sokuyor. Bu da finaldeki çözümü sıradan bir sürpriz olmaktan
Dostoyevski’nin Ezilenler’i, onun yazarlık yolculuğunda erken dönemden olgun döneme geçişin tam eşiğinde duran bir roman. Sürgün sonrası kaleme alınan bu eser, hem ilk dönemindeki duygusal içtenliği hem de ileride yazacağı büyük romanların (Suç ve Ceza, Budala, Karamazov Kardeşler) psikolojik derinliğine temel oluşturan güçlü bir yapı sunuyor.
Romanda “ezilen” olmak yalnızca toplumsal bir durum değil, sevgi karşısındaki güçsüzlüğün, gururun ağır yükünün ve insanın kendi iç çatışmalarına yenik düşmesinin adı. Dostoyevski karakterlerini yargılamıyor onları içeriden, merhametli ama sarsıcı bir bakışla ele alıyor.
Eserin gücü, merhameti bir duygudan çok bir duruş olarak kurmasında. Yoksulların ve dışlananların dünyasında sevgi çoğu zaman acıyla, fedakârlık kayıpla yan yana ilerliyor, fakat roman umutsuzluğa teslim olmadan insan onurunu ve iç direnişi görünür kılıyor.
Ezilenler, Dostoyevski’nin büyük romanlarının habercisi olmasına rağmen daha sade, daha sıcak ve insana daha yakın bir anlatım taşıyor. Bu yönüyle, Dostoyevski okumamış ve yazara ilk kez adım atacaklar için “Dostoyevski’ye giriş” niteliğinde güçlü bir başlangıç kitabı.
Gönül rahatlığıyla, içtenlikle ve özellikle tavsiye ettiğim bir eserdir. Dili ve çevirisi akıcı, anlatımı sürükleyici ve akıp giden bir kitap.
2025’in son haftasında başlayıp 2026’da bitirdiğim ilk kitap ve 2026’nın ilk incelemesi.
Jane Austen’ın Emma’sı, sadece bir aşk romanı değil, insanın kendi yanılgılarıyla yüzleşmesini anlatan güçlü bir büyüme hikâyesi. Dışarıdan bakıldığında zeki, özgüvenli ve ayrıcalıklı görünen Emma Woodhouse’un, insanların hayatına müdahale ettikçe ne kadar çok hata yaptığını ve bu hataların ona nasıl olgunluk kazandırdığını roman ilerledikçe daha net görüyoruz.
Austen’in karakterleri yargılamak yerine, onların kendilerini yavaş yavaş açığa çıkarmasına izin veriyor. Emma’nın kibirle masumiyet arasındaki salınımı, Mr. Knightley’in dengeli ve eleştirel bakışıyla birlikte okurun zihninde yerini buluyor. Özellikle sınıf farkı, toplumsal statü ve iyi niyetli ama yanlış yönlendirilmiş davranışların sonuçları, romanın temel damarını oluşturuyor.
Bu kitapta en çok hoşuma giden şey; Austen, Emma’yı kusursuz bir kahraman olarak değil; hatalarıyla, kör noktalarıyla ve duygusal büyümesiyle anlatıyor. Böylece Emma, klasik bir karakter olmaktan çıkıp oldukça insani ve yakın bir figüre dönüşüyor.
Emma, temposu ağır ilerleyen ama karakter derinliğiyle okurundan sabır isteyen bir eser. Roman bittiğinde geriye sadece bir aşk hikâyesi değil insanın kendini tanıma serüveni kalıyor.
Sular Üstünde Gökler Altında, Kaan Murat Yanık’ın okuduğum ikinci kitabı oldu. Yazarı daha önce 
Uzakların Şarkısı ile tanıdığım için bu romana belli bir beklentiyle başladım. O kitap kadar güçlü ve çarpıcı bir etki bırakmasa da, sade ve akıcı diliyle kendini rahatça okutan bir roman olduğunu söyleyebilirim.
Dili anlaşılır ve akıcı. Yormayan, sakin bir okuma deneyimi sunuyor. Uzakların Şarkısı kadar etkileyici olmasa da, beklentiyi çok yükseltmeden okunduğunda karşılığını veren, rahatça okunabilecek bir kitap.
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar.
Uzakların Şarkısı ile tanıdığım için bu romana belli bir beklentiyle başladım. O kitap kadar güçlü ve çarpıcı bir etki bırakmasa da, sade ve akıcı diliyle kendini rahatça okutan bir roman olduğunu söyleyebilirim.
Dili anlaşılır ve akıcı. Yormayan, sakin bir okuma deneyimi sunuyor. Uzakların Şarkısı kadar etkileyici olmasa da, beklentiyi çok yükseltmeden okunduğunda karşılığını veren, rahatça okunabilecek bir kitap.
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar.
Reklam