Pera Rosa
@Ferrarilibilge
Neydim, ne oldum, ne olacağım?
appraf.com/perarosa
Dr
19 Temmuz
139 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Bu kitap elimizin altından başımızın ucundan ayrılmamalı.
Ahh beyaz zambaklar... Etrafı dağlarla çevrili bataklığın verimsiz topraklarında açılmış. Aydınlanma,azim, çalışma mucize ile sonlanmış. Finlandiya nasıl oldu da yıllar içinde bambaşka bir ülkeye dönüştü. Kalenin duvarları cilalanmadı,o duvarlar yıkıldı ve her taşı baştan kondu..en dayanıklı en uzun ömürlü olanları seçildi. Her şey bir gaz lambasını ateşlemekle başladı. Yağı tazelendi durdu,benim tek yaptığım buydu dedi Snelman..Köy köy gezdi,en basit dille halkı bilinçlendirdi, yüreklendirdi,içlerinde bulundukları sefaleti ayyaşlığı emek emek defetti. Her ülkenin yükselme reçetesi bu kitapta. Atatürk okul müfredatına bu kitabı koymakla ne büyük bir iyilik yapmış meğer. Tekrar konmalı. Daha fazla geç kalınmamalı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gerçekten okurken bir an önce bitsin diye hızla okuduğum nadir kitaplardan. Okurken rahatsız olduğum pek çok nokta oldu. Yazarımızı her karakterine iki üç isim vermiş. Bir cümlede bir karakterin her iki adını kullanıp bitirmek beni irite edenlerden biriydi. Diğeri yazar her zaman kendini dahil etmiş. Hep "başına geleceklerden henüz haberi yoktu,ileride bu ayrıntıyı söyleme gereği duymadığı için çok pişman olacaktı" gibi gibi cümleler kurduğu oldu. Okurken pek özgün bulamadım etkilendiği şeyleri yer yer anladım; otomatik portakal,empati,Tess Gerritsen... bittiğine gerçekten çok sevindim. 2 yıldır elimde. Ortasında bırakmıştım azmettim baştan aldım çünkü karakterleri unuttuğumu (malum fazlaca) fark ettim. Yine azmettim sonuna kadar okudum,zooorla okudum. Daha fazla yorum yapamayacağım. Sonu da tam bir klişeydi. Diğer kitabını almam,biri elime tutuştursa yine okumam.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın okuduğum ilk kitabı. Hayri İrdal isimli bu adamın ağzından dinlediğimiz muhteşem gözlemler ve ruh tahlilleri olan muazzam kitap. Fazlaca karakter mevcut ve tabiri mazur görün hepsi de kafadan çatlak. Yazarımız özellikle karakterlere böyle özellikler yüklemiş. Kitaptaki kimse mükemmel değil kendilerine has takıntıları, yaşama tarzları,hayatı yorumlama şekilleri var. Hayatın içinden bir kitap. Hepimizde olan özellikler aslında karakterlerde biraz daha baskın gösterilmiş. Bu yüzden insan psikolojisi üzerine meraklıysanız mutlaka okuyun okutun. Doktor Ramiz ve Hayri İrdal'ın diyaloglarında terapi koltuğunun bir ucuna siz de oturun.Tüm dikkatinizi vererek okuyun. Ben kitabı sınav dönemim yakınken okumaya başlamıştım. Hayran hayran okurken son 100 sayfa kala hiçbir şey anlamamaya karakterlerin olayın içine girememeye başladım. Yarım bırakmıştım. Sonra en baştan başladım ve her sayfasını her cümlesini dikkatle okudum hayranlığım kat kat arttı. Zamanla ilgili çok önemli noktalar üzerinde durup çok yerinde tespitler yapmış. Her istediğimiz şeye ayıracak zamanı bulabiliriz yeter ki zamanın akışının farkında olup bu dansa ayak uyduralım. Telaş yapmayın :) iyi okumalar
Okurken sürekli olarak içime haykırdığım şey şu oldu. Nasıl nasıl bilmezler o kampın içinde neler döndüğünü? Shmuel neden tek kelime etmedi? Bruno çıktığı keşiften dönemedi..
Fark ettiğim şeyse; bugünün insanı olarak 2. Dünya Savaşı konulu onlarca film belgesel izlemişiz, neler yaşanmış neden yaşanmış hepsinin bilincindeyiz ve ne yazık ki normalleştirmişiz. Ancak kamplardaki o insanlar başlarına neler gelebileceğini nereden bilebilirlerdi,daha önce böylesi görülmüş duyulmuş muydu ki. Hele bütün bunları 9 yaşındaki Shumel'den bilmesini beklediğim "Git,Bruno uzaklaş.Senin keşfetmen gereken yer burası değil dışardaki hayat." demediğinden ötürü kızdığım için üzgünüm. Ve bir parça olsun okuyan ırkçı Alman kesimin kendi çocuklarının,kendilerinin başına böyle bir şey gelse ne hissederlerdi sorgulattığı için mutluyum.
Momo kimdi?
Momo nasıl biriydi?
İnsanların gözlerinin içine deriin deriin bakan bir çift göz,az konuşur seni sonuna kadar büyük bir ilgiyle dinler. Yanındayken dilinin bağı çözülür,bir sıkıntın mı var içini açıverir rahatlarsın. Sorun neydi nasıl çözülürdü anlatırken cevabı bulur için bin ferah yanından ayrılırdın. Ya da onu da oyuna dahil ettiğinde ufkunu açar o oyunu unutulmaz hale getirirdi.
Ve duman adamların hakkından gelen tek kişi. Peki duman adamlar kimdi? İnsanların zamanıyla beslenen neşe emiciler. Bir bir insanların zihnine yerleştirdikleri telaşlar,onlara çok az zamanlarının kaldığını ve tasarrufun mecburiyetini aşılayan bir görünüp ardından hafızalardan kendi suretini silip giden geride sadece ektiği fikirlerini bırakan bir karakter. Bahsettiği tasarruf,tasarruf ettikçe azalan sahibine bir şey bırakmayan zamandan ibaret. Çünkü onlar der ki işlerine odaklan,önceliğin işlerin olacak, arkadaşlarınla vakit geçirmen kayıptır,yaptığın ziyaretler kayıptır,hatta işini yaparken bir yandan çevrendekilerle sohbet etmen de kayıptır. Hal böyle olunca ortaya gergin,asabi,işkolik,sürekli kafasındaki meşguliyetlerle boğuşan,bu bitsin daha yapmam gereken şu şu da var diyen günümüzün mutsuz insanları ortaya çıkıyor.
Çok tanıdık değil mi? Gerçekten neden günlerimiz artık bize yetmiyor? Biz büyüdükçe günlerimiz kısaldıkça kısaldı içi bomboş oldu. Bir gün ötekinin aynı artık günlük tutmak bile anlamsız oldu.
Peki momo küçük bir çocuk olmasına rağmen duman adamların nasıl en büyük düşmanıydı? Momo kimdi?
Momo hepimizin içinde olan en saf halimiz,hayal eden,kendi vicdanına kulak veren,etrafındaki güzellikleri görebilen,gerçek dostluklara hala inanabilen,güvenebilme cesareti olan yanımız. Şimdi etrafımızdaki o dumanı dağıtma zamanı ve momoyu bulup "momonun yanına bir uğra"ma zamanı. Her