Eskisinden daha fazla kabul edici olduğumu fark ediyorum zamanla. Eskiye nazaran yaşamanın kurallarına daha da bir ayak uydurduğumu hissedebiliyorum. Eski fevriliğimden, eski her seye karşı çıkan benliğimden eser yok artık Sakin kalmayı öğrendim. Her şeye tepki verilmemesi gerektiğini öğrendim. Gerek yokmuş. Tepki verdiğim şeyler tepkimi hak etmiyormuş. Herkes için kendimi paraladım, onlar mutlu oldu ben kendimi hırpalarken buldum. Zamanı geldi artık. Her şeyin farkına varamasam da bazı şeylerin farkına vardım. Benden bu kadar. Ben kendi hayatımı iyilestirmeye odaklanacağım. Her gün aynı motivasyonla uyanmayacağım belki ama her gün bir seyler yapmak için kendimi zorlayacağım. Kendimi seçiyorum ve böyle daha iyi hissediyorum. Size de tavsiye ederim ..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir amaç arıyordum.İnsanların yüz yıldan fazla yaşamama nedeninin buna uygun olmamaları olduğunu anlamıştım.Yani psikolojik olarak.Sanki tükeniyordunuz.Geriye devam etmenizi sağlamaya yetecek kadar bir benlik kalmıyordu.
Kendi düşüncelerinizden sıkılıyordunuz.
Hayatın kendini tekrarlayışından.
Bir süre sonra görmediğiniz hiçbir gülücük, bir jest kalmıyordu.Dünya düzenindeki her değişiklik önceki değişiklikleri hatırlatıyordu.
Haberler haber olmaktan çıkıyordu.
"Haber" sözcüğü komik gelmeye başlıyordu.
Her şey bir döngüydü.
Yavaşça dönerek geçmişe doğru giden bir döngü.Defalarca, tekrar tekrar aynı hataları yapmaya devam eden insanlara duyduğunuz hoşgörü azalmaya başlıyordu.Bir zamanlar nakaratını çok sevdiğiniz ama artık her duyduğunuzda kulaklarınızı parçalamak istediğiniz bir şarkıyı sonsuza kadar dinlemek gibi bir şeydi bu.