Aristoteles, gerçekten iyi olan bir insanın doğal olarak “iyiyi” yapacağına inanıyordu. Böyle bir insanın kendini iyiliğe zorlaması gerekmez. Elbette tam tersini düşünmek, yani iyi insan olabilmenin koşulunun içimizdeki şeytani eğilimlerle dövüşmek olduğunu iddia etmek de mümkündür. Ama doğanız gereği iyiyseniz, iyi davranmak kolaydır ve iyi davrandığınız için iltifat bekleyemezsiniz. O halde doğası iyi olan biri, ancak kötü doğasıyla dövüşerek iyi olmayı başaran birinden daha iyi arkadaş olacaktır. Bu ikilem daima varlığını korur; zira iyi doğmak söz konusuysa bile pek azımız doğal olarak iyi doğmuştur.