Ne zamandır böyle gerçekleri yüzüme Osmanlı tokadı gibi yapıştıran bir kitaba denk gelmemiştim. Yazacaklarım bazılarını kızdıracak türden bir yazı olabilir gerçekler can yakıcıdır. Uygarlık bugün her ne kadar kadının bilinçlenmesine yardımcı oluyorsa da, buna karşılık, erkeğin açgözlülüğü yüzünden, aynı zamanda kadının acılarını da çoğaltmaktadır. Eskiden kadın mutlu bir hizmetçiyken, günümüzde mutsuz bir metrestir! dün, gün ışığında kör gibi yürüyordu, şimdi duru görüşüyle, karanlıkta yürüyor! Eskiden bilgisizliği içinde güzel, sadeliği içinde erdemli ve zayıflığı içinde güçlüydü. Şimdi oyunlarıyla çirkin, zekasıyla yüzeysel, bilgisiyle de kalpsiz bir hale geldi. Kadın bir yönde ilerliyor, başka bir yönde geriliyorsa, bunun sebebi dağların doruğuna varan zorlu yolun hırsızların tuzaklarıyla ve kurt inlemeleriyle dolu olmasıdır. Yukarıda bahsettiğim cümleler her ne kadar rahatsızlık verse de kitabı okuyunca acı bir gerçek gibi suratına çarpıyor insanın. Son cümleler ile de aslında korkutucu bir değişimin sebeplerini ortaya koyuyor. Umutsuz bir aşk öyküsünü konu alan bir kitap olmuş demek istiyorum. Kitaptaki olalaraa neredeyse hiç dikkat etmeden adeta şiir kitabıymış gibi okudum benn. "insanın gece karanlığında gizlice yaptığı şey yine insan tarafından gün ışığına çıkarılmaya mahkumdur. Acılı bir ruh, yabancı bir diyarda yakınlarından biriyle karşılaşan bir yabancı gibi, kendine benzeyen, aynı duyarlılığı paylaşan bir başkasıyla birleşince huzura kavuşur. Yanıp kül olana dek bir alevin etrafında uçuşan kelebek, hayranlığı, karanlık olduğunda rahatça yaşayan köstebekten daha çok hak eder."(Alıntı) Halil Cibran sanırım bu metinde, olağan ve sıradan bir aşk hikayesini anlatıyor. Bana göre okuyucu sayfalarda ilerlediğinde hiç bir hikayenin sıradan olmadığını

İnceleme