Parvana
@Feya_99
Gəlin, mümkün qədər qısa yazaq. Onsuz da həyatda söz əlindən tərpənmək olmur)
Ben her zaman annelerin,“Öpeyim de geçsin,” demesini çok sevmişimdir;
gerçekten o öpücüğün çocuğu iyileştirdiğine şahit olmuşsundur.
Montreal’de bulunan Bliss Hastanesi’nde, anne öpücüğünün en güçlü ağrıkesici olduğu ve bağışıklık sistemini mucizevi şekilde geliştirdiği gözlenmiştir.
Çaresizliğin bu kadarı...1K
Sol ayağım! Ama bu benim her şeyimdi. Sadece onunla konuşabiliyor, onunla yaratabiliyordum. Dış dünyayla olan iletişimimde tek aracımdı, diğer insanların düşüncelerine ulaşabilmenin ve kendimi anlaşılır ve anlamlı kılmanın tek yoluydu. Geri kalanım kullanışsız ve değersizdi. Bu sakat sol ayağım bütün vücudumun tek çalışan yeriydi. Onsuz kaybolmuş, sessiz ve güçsüzdüm.
Hayatımda yeni bir gün diye bir şey yoktu, her gün bir öncekinin sadece bir tekrarıydı, değişiklik veya değişiklik umudu olmaksızın. On yedi yaşımda, her şey üzerime geliyormuş gibiydi. Duygusal hayatım oluşmaya başlamıştı. Sadece çocukluk arzuları olan şeyler, şimdi yetişkin ihtiyaçlarına dönüşmüştü. Daha önceleri sadece alınganlık olan şeyler, şimdi gerçek hüzne dönüşmüştü. Bana acımayan, yaşıtım arkadaşlar istiyordum.
Aslında sol ayağımı hiçbir zaman, iyi tanımadığım insanlar varken kullanmıyordum; çünkü bu kendimi hem gülünç hem de aptal gibi hissetmeme neden oluyordu. Kendimi gösteriye çıkmış bir maymun veya fok balığı gibi hissediyordum.
Ayak parmaklarıyla resim yapan bir sakat olduğum dışında nasıl bir beklentim kalmıştı? İnsanlara göre ayak parmaklarımla resim yapıyor olmam müthiş bir şeydi ve bana şanslı olduğumu söylerlerdi, evet bu doğruydu, göze çarpan bir çocuktum. Ama sol ayağımla resim yapmak neyi değiştirecekti? Göze çarpan biri olduğumu söylemenin ne faydası olabilirdi? Göze çarpan biri olmak istemiyordum, diğer insanlar gibi sıradan olmak istiyordum. Diğer insanların elleriyle yaptıklarını sol ayağımla yapmam insanlara harika bir şey gibi geliyordu. Belki de öyleydi, bilmiyorum.