Yaşamdaki en büyük başarının, seçip ayıklayıp pek az şey bırakmak; başarı sayılabilecek olanın, sevip yaptıklarınız değil, belli bir bilinçle kaldırıp attıklarınız, sizi meşgul etmesine izin vermedikleriniz olduğunu düşünürsek benim kontrbasımı bir an önce dişleyip, yok edip, fırlatıp atmam; tüketim ve tükenim sürecini elden geldiğince hızlandırıp, anlama değil anlamsızlığa, hiçliğe varmak istemem; bunun ötesini perişanlık ve beceriksizlik saymam çok doğaldır.
Yeryüzünde hakiki insan hayatı klasik romanlarda yaşandı. Bundan kuşkunuz olmasın.
...
Postmodern roman, okurun yalnızlığını telafi etmek söyle dursun yatıştırmıyor bile komiser! Bu sizce ziyadesiyle vahim değil mi?