Feyza Karaca
@Feyza3834
Şu anda okuduğu kitap
"Satı Beyfendi günde yüz kişinin elini sıkar, günde yetmiş kişiyi kucaklar, günde bilmem şu kadar insanı öper. Her kucaklayıp öptüğünü tanıyacak değil ya..." dedi.
" Yahu arkadaş bu adam deli mi ki tanıyıp etmediği insanları kucaklayıp öpsün, her önüne gelenin elini sıksın, sırtını sıvazlasın?"
"Deli değil ama politikacı. Sen bu memlekette yaşamıyor musun?"
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kızınca, duygulanınca, üzülünce, acılanınca, insan içinden bişey boşaltacak ki, patlamasın da dengesi yerine gelsin. Ee nasıl içini fışkırtacak? Nasıl kazanın supabı varsa, insanın da bir tahtası eksik olacak ki burdan dışarıya su koyversin... Buyüzden işte, dengeli insan bir tahtası eksik insan demektir. O normal denilen, tahtası eksik olmayanlar, günün birinde birden patlayıp bombok olur, bidaha da onarılamazlar.
Eğer yuva belirsizleşiyorsa, bizi ona yakınlaştırdığını veya yakınlaştıracağını düşündüğümüz kavuşma çabası da bir o kadar belirsizleşecektir.Yuva belirsizleşince, ona kavuşmuş olmayı nasıl belirleyebiliriz? Diyelim ki, bir yerde ona kavuştuk, ama kavuştuğumuz yerin kavuşmayı hedeflediğimiz olan yerimiz olduğunu bilmemize imkan kalmamıştır.
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmektense hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?
İnsan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir. Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapamazsak büsbütün çılgına döneriz. Mamafih insanlarda bu merak olmasa doktorlar açlıktan ölürlerdi.