Dışarıdaki dünyayla bağlarımı koparmaya başladığımdan bu yana, iç dünyam aşırı kalabalıklaştı, üst üste yığılanları bir düzene sokamazsam bu dağınıklık ve sıkışıklık içinde tamamen kaybolacağım.
Yaşamak, karanlık bir denizin kıyısında yürür gibi kaybolmanın kıyısında yürümekmiş ;insanın kendisiyle mesafesi, dünyanın geri kalanıyla arasındaki mesafeden daha büyükmüş. Yalnızlık, hayatın içindeki küçük bir parça değil, hayatın kendisiymiş.
Koşmaya gücü yetmeyenlerin adımlarını kabul buyurana, yelkovanın bir adım ilerleyişindeki sabırla akrebin peşi sıra gezinişindeki gayreti aynı neticeye kavuşturana şükürler olsun.