...kendimden ayrıldığım oluyor? Fakat meşhur, Atinalı Demades'in dediği gibi, doğrudan asla ayrılmıyorum. Ruhum bir yerde durabilseydi, kendimi sınamakla kalmaz, bir karara varırdım: Ruhum, devamlı bir arayış içinde...
"Dilediğim kadar ve kendi adımlarımla yürüdüm... Bu kadar şanslı biri olarak doğduğum için mutluyum. Çünkü yeteri kadar sebebim var ve zihnim de alabildiğine iyidir. Hiçbir şey almadım belki ama hiçbir şey de aramadım."
Nitekim bilinmeyeni bilmek için insanın bir hayli anlayışlı olması lazımdır. Kapının kapalı olduğunu anlamak için, o kapıyı itmek gerekir. Ölümün bizi nerede karşılayacağı nasılsa belli değil. En doğrusu her yerde onu beklemek.