Dünyadaki en kötü şey sanmak.
Hayatının güzel olacağını sanmak.
Sevildiğini sanmak.
Doğru kişi olduğunu sanmak.
Ve iyi sandığın her olay seni yere serdiğinde sanmaktan vazgeçeceğini sanmak.
İnsanı mahveden tek şey buydu işte...
Sanmak...
Acı güçlendiği vakit, şekilde görüldüğü gibi, göğsümle midem arasındaki boşluğa hemen yayılırdı. O zaman gövdenin yalnız sol kısmında kalmaz, sağa da geçerdi. Sanki içime bir tornavida ya da kızgın bir demir sokulmuş içeriden kanırtılıyormuş hissine kapılırdım. Sanki midemden başlayarak bütün karnımda keskin asitli sıvılar birikiyordu, sanki yakıcı ve yapışkan küçük deniz yıldızları iç organlarıma yapışıyordu.
...Acı bazan boğazıma kadar çıkar, yutkunmamı zorlaştırır, bazan sırtıma, omuzlarıma, kollarıma yayılırdı. Ama her zaman asıl midemdeydi, merkezi orasıydı.