Öpəsən bu kitabı, basasan bağrına...
Tez alışdığım bu dünyadan(kitabı nəzərdə tuturam) ayrılmaq çətin gəldi. Sanki Binyaminin yanında idim. Onunla güldüm, ağladım, əsəbləşdim, düşündüm. Hələ məsləhət də verdim))
Hər hekayənin sonu xoşbəxt bitəcək deyə bir şey yoxdur. Ancaq xoşbəxt sonluqlu hekayələr insana gözəl hiss verməz. Bəzən də bu cür ayrılıqlar insana ləzzət edir. İnsan özünü insan kimi hiss edir. Necə ki, Binyamin də Nəstərənin hicranını vüsalından çox sevirdi.
Binyaminə çox böyük hörmətim yarandı oxu müddətində. Nə yaxşı ki, o bunu qoruya bildi. Nəfsinin istəyinə yenilib, verdiyi sözdən geri çəkilmədi. İnsanı insan kimi formalaşdıran da elə budur- prinsipləri.
Hərçənd mənim beynimdə bir sual yarandı- görəsən o verdiyi sözü Allah rizası üçün versəydi, yenə mi eyni qərarı verəcəkdi?
Allah bizim Allahdı də, ona qarşı sözümüzü pozsaq tez əfv edir bizi))
Mən əminəm ki, Binyaminin sözünün üstə durması üçün göstərdiyi bu fədakarlığı Allah qəbul etdi. Və əminəm ki, Allah bu borcun altında qalmaz, bir gün ən gözəl şəkildə ödəyəcək...
Salamat qalın, mənim qısa müddətlik yol yoldaşlarım... Sizdən ötrü darıxacam...
•İlqar müəllim, bir insanın dili necə bu qədər şirin, cana yatan, qəlbə toxunan ola bilər? Cümlələr elə zərifliklə, diqqətlə seçilib ki, ürəyinin simlərinə toxunur. Sanki danışmır, sözləri ilə səni oxşayır, sığal çəkir. Hələ xüsusi şeirləri demirəm...Balll
O qədər gözəl hislər bəxş edir ki, bir cümləni dəfələrlə oxuyub və heç azalmayan ləzzəti yenidən almaq olur. Var olun, İlqar müəllim ♡
Qələminiz həmişə belə qüvvətli olsun.