Bəzi kitablar var ki, oxuyub bitirəndə sadəcə bir hekayə dinləmiş olmursan, sanki həmin hekayəni yaşamış kimi hiss edirsən. Dan Ulduzu da məhz belə bir roman idi mənim üçün. Bu kitabda məni ən çox cəlb edən şey həyatın, insan ruhunun və taleyin incə məqamlarının o qədər səmimi və real təsvir olunması idi ki, sanki hər səhifədə özümə, ətrafımdakı insanlara və hətta keçmişimə yeni bir pəncərədən baxdım.
Əsərin dili axıcı və poetikdir, amma bu, süni bir gözəllik deyil. Hər cümlədə bir ağırlıq, hər dialoqda bir həyat dərsi var. Müəllif hadisələri quru təsvir etməklə kifayətlənmir, oxucunu içəri çəkir, obrazların hisslərini yaşadır. Xüsusilə bəzi səhnələr vardı ki, oxuyanda ürəyimdə bir sıxıntı hiss etdim, çünki orada təkcə qəhrəmanların deyil, öz daxili dünyamın da əksini gördüm.
Kitab həm ümidsizlik, həm də ümid haqqında idi. Həyatın bizə verdiyi çətinliklərin təsadüfi olmadığını, hər şeyin bir mənasının olduğunu göstərirdi. Bəzən elə olur ki, insan hər şeyin bitdiyini düşünür, amma ən qaranlıq gecənin ardından dan ulduzu doğur. Bu roman məhz o hissi yaşatdı mənə – nə qədər çətin olsa da, sonda bir işıq var.
Əgər hansısa kitab insanın düşüncələrini dəyişdirirsə, ona yeni suallar verdirirsə, demək ki, o kitab dəyərlidir. Dan Ulduzu mənə həm düşünmək, həm hiss etmək, həm də xatırlamaq üçün çox şey verdi. Sən demə, bəzən ən çox ehtiyacımız olan şey sadəcə bir işıq imiş…