Aysha Gadimova
@ayssqva
the only comfort place <3
open.spotify.com/user/u15kqvyeso...
educator
aul
laçın
26 Mayıs
132 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bəzən sadəcə yolunu qət edirsən, sonunun hara varacağını bilmədən. bəzən də elə gəlir ki, sanki velosiped sürməyi öyrənirsən, bircə dəfə müvazinəti saxlamağı öyrənmək üçün 50 dəfə yıxılmağı gözə alırsan. Bir də görürsən yıxılmaqdan yorulmusan, ətrafındakılar da sadəcə tamaşa edir, hər kəsin başı özünə qarışıb. Tam da düşüb velosipedi qırağa çəkərkən arxada ora qədər qət etdiyin yolu görürsən, əziyyətini yerdə qoymaq istəmirsən, qoy sonuncu dəfə də cəhd edim deyirsən. 10 saniyə sonra görürsən ki, artıq bacardın, sevincini bölüşmək üçün arxandan gələn yaxınlarını, tanışlarını axtarır gözün. Sevincinə şərik olacaq birini tapmırsan, çünki velosipedi o qədər sürətlə hərəkətə gətirmisən ki, artıq arxandakı hər kəs səndən 100-lərlə kilometr uzaqdadır. Zaman keçdikcə onu da qəbullanmağı bacarırsan. Amma yenə də, yolun sonu hara gedir, irəlidə nələrlə, kimlərlə üzləşəcəyini bilmirsən, içində çox böyük bir qeyri-müəyyənlik var. Lakin əmin olduğun tək bir şey var: yolun çətinini bəlkə də artıq getmisən, bir müddət sonra onun heç bir önəmi olmur düzü. Çünki artıq həyatın yolun varacağı yer yox, yolun özü olduğunu anlamısan.
Reklam
Ona olan aşkımı asla sözcüklere dökememiştim, ama eğer bakışların da bir dili varsa, dünyanın en aptal insanı bile onun için deli divane olduğumu anlayabilirdi.
Müəllifin oxuduğum ikinci əsəri idi. Həm siyasət, müharibə, sevgi, psixologiya, din, ədəbiyyat və s. demək olar bütün mövzuları əhatə edən, həm də oxuduqca yormayan kitab idi. Əsərin məğzi iki dostun dialoqu əsasında yazılsa da oxuduqca məkan darlığı problemi yaşamırdım, əksinə obrazların dili ilə keçmişə və fərqli ölkələrə səyahət edirdim. Müharibə səhnələrini oxuduqca bütün yaşanan hadisələr o qədər ağır gəlirdi ki, inanmaqda çətinlik çəkirdim. Arada düşünürdüm ki, belə bir hadisə mənim başıma gəlsə necə reaksiya verərdim? İnanın ki, cavab tapa bilmədim. Və ən amansız tərəfi də odur ki, kitabda yazılanların hamısı ildə minlərlə qadının, həmcinslərimizin başına gəlir, lakin biz yenə də onlardan xəbərsiz yaşayır və kiçik məişət və iş problemlərimizi gözümüzdə böyüdüb yaşamağın mənasızlığını dilimizə gətiririk. Kitab bütün bunları xatırlatdıqca insanı utandırır. Halbuki, həqiqət elə müəllifin də qeyd etdiyi kimi çox bəsitdir:
"Gecə ailənlə oturub dincəlirsən. Çöldə soyuq olsa da yuvan istidir. İsti çaydan içib şirin söhbətlər edirsən. Xoşbəxtsən, yanındakılar da həmçinin."
Təəssüf ki, reallığı başa düşsək də həmişə ən pisi başımıza gəldikdə daha yaxşı dərk edirik.
Əsərdə, birmənalı olaraq, ən hörmət etdiyim obraz Əmin oldu. İstənilən bir (ən pis olsa belə) vəziyyətdə şərtsiz sevgini təmsil edirdi. Sevginin gücünün bioloji bağlardan və cəmiyyətin yaratdığı stereotiplərdən daha dərin olduğunu bir daha sübut etdi. Hətta kitabda tam olaraq xatırlamadığım bir sətir var idi, oxuduqca nəzərdə tutduqlarımı daha yaxşı anlayacaqsız:
"Atanın dəstəyi insanı təkcə qorumur, həm də başqalarına qarşı qəddar olmadan iztirab çəkməyi öyrədir."
Kitabda dünyagörüşünüzü artıracaq öyrədici kontent çoxluq təşkil edir və bəlkə də başqa kontekstdə, daha elmi kitablarda oxunsa daha çox
Reklam