Fey
@Fifiyleintihar
Beynimiz partnerimizin
fiziksel ve psikolojik varlığıyla desteğine ihtiyaç duyacak şekilde düzenlenmiştir. Partnerimiz bizi güvende hissettirmekte başarısız
olduğunda, o güveni sağlayana kadar girişimlerimizi sürdürmeye
programlıyız.
Yüreğine acı korkusunun, acının kendisinden de kötü bir şey olduğunu söyle. Düşlerinin peşinde olduğu sürece hiçbir yürek acı çekmez.
Birisi kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve kanamaya başlıyor yeniden oluk oluk. Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüz de bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıyor. O yüzden değil mi içinizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta gergin ve tedirgin dolanmalarımız? "Anlatsam mı, anlatmasam mı ? "kararsızlığımız. " Bu sevgi beni acıtır mı?" kuşkularımız.
