Elif Doğa
@Fikrimce
78 okur puanı
Ocak 2017 tarihinde katıldı
Ölümü her yerde görür oldum. Yollarda ezilip kalmış hayvancıklar,düşen yapraklar,bir dostun sakalında fark ettiğim beyaz kıl bağrımı delip, 'İşte o!' diye avaz avaz haykırıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Maupassant ne yapmış bu cümleye ? =)
Umutlarının,mevki,başarı,ün,servet ve aşk umutlarının yitip gittiği bulanık hayaller içinde birdenbire,büyük zaferlerin yüceliğinde akıp giden şu figüran zincirleri gibi,düşlerinin yaldızlı bulutlarının ardında teker teker kaybolmak üzere gülümseyerek geçen şık,zengin,güçlü kadınların oluşturduğu bir kuyruk geldi gözünün önüne.
Karnından kafasına yükselen,kollarını ve bacaklarını kat eden,tüm bedenine nüfuz eden sürükleyici bir neşe,tam bir huzurla dolup taştığını hissediyordu.
Derin,uzun betimlemelerle dolu romanda iki farklı hikaye var. Biri Nur'un diğeri Lalla'nın. Bu iki hikayenin ortak noktaları her iki karakterin de çöl kökenli olması ve soylarının aynı kişiden gelmesi. Onun dışında bir bağlantıları yok. Le Clezio okurlara bu iki hikayeyi vermesinin sebebi bence Nur'la alakalı olan kısımda çöl hayatını ve sömürgeciliği, Lalla'nın hikayesinde ise Marsilya'daki şehir hayatının farklılıklarını ve hikayenin sonunda özüne yani çöl hayatına dönmesini anlatmak istemesi.Üstelik çöl hayatında betimlemeleri abartırken, şehir hayatını gerçekçi yalın bir dille anlatmış.
Anlatım şeklinin farklılığı ve dili ustaca kullanmasından ötürü de bu Nobel ödülünü almış olabilir. Çünkü bazı okurlara sıkıcı gelebilecek türden bir kitap. Ama ben genel itibariyle beğendim. Lalla'nın cesaret dolu kişiliğini sevdim. Kitap farklı kültürlere ait şeyler de kattı bana. Betimlemelerin fazla olması çölde yürüyormuşsunuz gibi veya başınızdan aşağı kumlar dökülüyormuş hissine kaptıracak sizi haberiniz olsun :)
