Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!
Ve istediğim halde değiştiremediğim o kadar çok şey var ki.
Her şey bitti. Artık her şey bir hikayeden ibaret.
İşte bu Tender Branson’ın yaşam ve ölüm hikayesi. Ve ben arkamı dönüp gidebilirim.
Gökyüzü her yöne doğru masmavi uzanıyor.
Güneş yusyuvarlak, tam karşımızda yanıyor ve bugün çok güzel bir gün.