Ynsmr
@Fikrinyanus
Mojag, haftalardır her gün yaptığı gibi, ak saçlarını tüylü başlığının altına özenle sakladı. Köyde yaşlılara artık iyi gözle bakılmıyordu. Şişkin göğüslere ve kabarık kaslara ruh yüceliğinden daha fazla imreniliyordu. Her yerde hazır ve nazır olan arzu, sevginin yerini almıştı. Sükunettense dinamizme değer veriliyordu. Yaşlılığa özgü olan bilgeliğe gelince artık kimseye esin vermiyordu. Hiçbir gencin aklına yaşlıların deneyimiyle zenginleşmek gelmiyordu artık.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap güncel Türkiye anatomisi maşallah!
Krakus, maddi şeylere sahip olma konusunda Sandro’nun düşüncelerini hatırladı. Prensip iyiydi ama bunu özellikle ahlaksızca uygulamaya koyan Krakus’un dehasıydı: Yerlileri, hissettikleri içsel boşluğun sahip oldukları şeylerle dolabileceğine inandırmakla kalmamış, bu amaçla arzulayacakları şeylere erişmelerini de engellemişti. Giderek artan sayıda hayali ihtiyaç yaratıyor, kendilerini sürekli eksik hissetmeleri için erişilmez yeni arzular ortaya çıkarıyordu. Sonuçta, onları… aslında ihtiyaç duymadıkları şeyler karşısında korkunç bir yoksunluk hissedecek hale getirmeyi başarmıştı. Kendilerini mutlu edemeyecek şeye sahip olamadıkları için mutsuz oluyorlardı.
“İçini eşele,” diye kulağına fısıldadı Marcus Aurelius. “İyiliğin kaynağı içeridedir. Eğer sürekli eşelersen her an fışkırabilir.”
Sandro bu kuş olmak isterdi. Hiçbir şeyden kaygılanmadan anın tadını çıkarmak…
“Başkalarını yenmeye çalışmak beni ilgilendirmiyor. Gerçek zafer insanın kendi üzerinde kazandığıdır.”