Aşk politiktir. Çünkü bir insanı bekleyen bir insan, bu dünyadan umudunu kesmemiştir. Bir insanı beklemek, sosyalizmden hatta anarşizmden bile ütopiktir. İki aşığın buluşması, tüm ütopyaların ümididir.
... onların gerçekten sevdikleri bir insanı kaybettikleri için üzülmek yerine bencilce, kendi geleceklerini kaybettikleri için kendi hallerine üzüldüklerini anlamış ve toplum denen külliyatın dert ortağı bencil bireylerden oluştuklarını hissederek hayatımda ilk defa aidiyetsizliğin tadına varmıştım.
Etrafımdaki yüzlere baktım. Yüzümün onların yüzlerinden farklı olmadığını biliyordum. Kanı çekilmiş, gergin, endişeli, yitik yüzler. Köklerinden koparılıp güzel bir vazoya yerleştirilmiş çiçeklerden farksız yüzler. Biran önce kentten çıkmalıydım.
Ve bu gece, pencereleri kararmış bu kentte onun ve benim gibi milyonlarca insan vardı; ölmekte olan çimen yaprakları kadar ayırt edilemez milyonlarca insan. Yaşamak yeterince zor, ölmekse büyük işti!