Filiz Öz
@Filiz_Oz
7 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Bana öyle geliyordu ki düşünce kendi hareketinin farkında olmayan, gelişip olgunlaşması için ve sonunda devinimsiz ve oynak bir noktaya doğru gizemli bir biçimde yönelen olağanüstü ve sayısız açılımla bir arada oluşunu doğallıkla sürdürmesi için rahat bırakmamız gereken bir akıştır.
Reklam
Bu kitabı okurken; büyürken karşılaştığım aile, okul, sosyal çevrenin sözlerine, davranışlarına, tepkilerine mi üzülsem yoksa etrafımdaki çocukların karşılaştıkları ve mazur kaldıkları tüm davranışları gördükçe onlara mı üzülsem bilemedim.
Kitap gerçekten sarsıcı ve iyi aile olamayacağını net bir dille, örnekler,vakalar ve alıntılarla çok güzel anlatmış.
Okuma yazmayı bilen her ebeveynin çocuklarını anlama sürecini kolaylaştırmak için de kendi çocukluğunda yaşadıklarının şu anki hayatlarına nasıl etkilerde bulunduğunun ve hiçbirinin kendi suçu olmadığını anlamak isteyen çocuksuz yetişkinlerin de okumasını kesinlikle tavsiye ederim.
Marguriete Duras'ın okuduğum ikinci kitabı Bahçe. Sevgili çok inişli çıkışlı ve zaman atlamaları ile dolu bir kitaptı ve oldukça beğenmiştim. Bahçe; bir parkta hizmetçilik yapan genç bir kadın ile şehirleri gezen ve ne sattığını anlamadığımız orta yaşlı bir adamın diyaloğu. Bu diyalog; korkular, benlik, hayaller, sahip olma ve ilişkiler gibi hayatın içinde var olan bir çok şeyle ilgili. Tek bir güne, tek bir mekana sığmış bir diyalog... Kaybolmuşlukları, etraflarındaki insanlar tarafından görünmezlikleri, gerçekleşemeyen hayalleri ortak olsa da sohbetlerinde hep birbirinden farklı olduklarına dair dem vururlar.
Sahip olmak konusunda zıttır düşünceleri, birinin hiçbir eşyası yoktur çantasından başka, birinin en büyük hayalidir bir fırınlı ocağa sahip olmak. İnsanın küçük de olsa bir odası olması gerek kendisine ait der biri; diğeri bir buzdolabım olsa onunla nasıl gezebilirim ki...
Yalnızlıkları ve her ikisinin de kendilerini anlayan birilerinin etraflarında olmaması, park kapanana kadar sohbetlerini sürdürmelerini sebep olur. Sessiz kaldıkları anlar pek azdır. Anlatmaya ve paylaşmaya açtır her ikisi de.
Ben kitabın iniş çıkışlarını ve ortalardan sonra yükselen acaba ne olacak sonunda heyecanını sevdim.
Bir alıntı ile bitireyim.
"Mutluluğu önemli sayanlar var,bir de mutlu olduklarını sananlar var,ama sandıkları kadar mutlu değildirler."
Reklam