Filiz
@Filiz__
Öyle bir gitmek istiyorum ki, gittiğim yerde ben bile olmayayım...'
.
.
.
.
.
.
.
Edebiyat
Gittikçe zayıflayan bu umutları,amansız bir hastalık gibi her dakika biraz daha ağırlaşan bu sessizliği hangimiz tanımadık ki ?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kendimizi mutlu bulduğumuz zamanlar hangi zamanlardı ?
Gün geçtikçe hoşlanmanın sevgiye dönüşmesi evrimi daha da hızlandı. Bunun farkına Beyaz diş vardı ama sevginin ne olduğunu anlayamıyordu. Sevgi kendisini ona doldurulması gereken, açlıktan kıvranan, sızlanan, özlem duyan bir boşluk olarak gösterdi. Bu bir acıydı, bir huzursuzluktu ve ancak bu yeni Tanrı’nın dokunması ile geçiyordu. Böyle zamanlarda sevgi onun için bir sevinçti, vahşi ve son derecede heyecan verici bir mutluluktu. Fakat Tanrı’sından uzak olduğu zamanlar bu acıyı ve huzursuzluğu yeniden duyuyor, bu boşluk onu zorlamaya başlıyor ve duyduğu açlık hiç durmadan içini kemiriyordu.
Gerçekleşmemiş istekler mezarlığı gibi içim. Gerçekleşmeden ölen isteklerin mezartaşları var içimde. Ne zaman kendi içimde yürüyüşe çıksam ayaklarım bu mezartaşlarına takılıyor, tökezliyorum.
Ben hiçbir şeye inanmadım galiba, inandıysam bile şimdi hatırlayamayacağım kadar erken kaybetmişim onu.