vazgeçtiklerimle ölç cesaretimi!..
sayma;
uçurumun kenarında yürüdüklerimi...
adım attıklarım ne ki?
sen vazgeçtiklerimle ölç cesaretimi!..
sayma;
senin göğünde uçup yere çakıldığım günlerimi...
uykusuz gecelerimde ne ki?
sen vazgeçtiklerimle ölç cesaretimi!..
Kalpler, kırdıkları kalplere muhakkak uğrarlar.
Cinayet mahalline geri dönen katiller gibi...
Dinmeyen her şey, şiddetleniyor.
Şiddetin her türünü, şiddet gösterdiği şeyde derinleşemeyenler gösteriyor..
Ben seni neden sevmişim?
Bakışına mı, yoksa gülüşüne mi gönül vermişim?
Sen misin bana mahkum..?
Ben miyim sana teslim bilemedim..?
Ben mi seni yüreğime hapsettim..?
Sen mi beni fethettin çözemedim..?
Ne hakkında hüküm verebildim..?
Ne de özgürsün git diyebildim..?
Ne senden geçebildim..?
Ne kendime gelebildim..?
Sana neden esir düşmüşüm?
Her uzaklaştığımda içim neden ürpermiş, üşümüşüm?
Aşkın adı neden sen olmuş?
Neden güneş bile güzelliğinin yanında solmuş?
Şu zavallı gönlüm sensizlikte neden hayata küsmüş?
Söyle gördüğüm bir rüya mısın, yoksa sahi mi?
Böylesine sarmışken kalbimi, bu ayrılığın yeri mi?
Acı veriyor diye, insan aşkından vazgeçer mi?
Ey kalbim!
O’da seni sevdi mi?
Senin kalbine düşen bu ateş, yandığına değdi mi?
Ey gönlüm!
Boş yere harap etme kendini
Sustur artık yüreğinin sesini
Biliyorsun bende yoruldum senin gibi
Seni beklerken
Senden koparsam şayet
Bunu ihanet sayma unuttum sayma
Bitirdim hiç sayma..
Geç kaldın say..
Ya da bunu hiç sayma
Başlayamadığımız için bitti say..
Ve artık bizi bir hiç say..
Seni bilmem amma
Beni de artık öldü say..