Sonra ölüm gibi bir sessizlik giriyor araya. Önce duruyor olduğu yerde, kendini dinliyor. Kayıtları başa sarıp sarıp dinliyor. Damarlarına ölümcül bir zehri zerk eder gibi. O noktadan sonra hiçbir şey aynı kalamaz. O noktadan sonra sen yaşanmış olan şeyleri unutmuş gibi yapamazsın. O noktadan sonra sen sen değilsin. Nokta kadar küçülttüğün senden çok daha büyük bir öfkeyi besledin içinde. Küçülttüğün kendinden dışarı taşan sen, sel gibi katar önüne seni, çiğner geçersin canını yakan ne varsa, kim varsa. Islak toprak kokusuna, lime lime ettikleri etin de karışmıştır. Kokuyu içine çeker, kendini orada bırakır, kendi başına yola çıkarsın yeniden.
insan her gün kendi gömüldüğü gökyüzünde, yeşerir yeniden.
Caner Yaman