Dikenlerim vardı. Batan kaçardı. Ateşim vardı. Değdiğini yakardı. Dilim sivri, tavrım keskin, bakışlarım dikti. Herkes soğuk derdi. Kimse neden buz gibi olduğumu sormazdı. Yalnızlık soğuktu. Kendi kendini ısıtamayan her kalp donmaya mahkumdu. Yanarken donmayan bunu bilmezdi. Her acıdan tek başına kalakardı insan ama her kalkışta bir buz daha eklerdi göğsüne. Bilmezlerdi.