Yazar Fisilti
@FisiltiYazar
null
İşte benim için en özel kitaplardan birine. Öyle çok hikaye okumam ben. Sonları belirsiz olur ya hikayelerin, aklımı karıştırır bu benim. Ancak elime tereddütle aldığım bu kitap içindeki ilk hikaye ile aldı götürdü beni. Derinden etkiledi, en derinden. Hep başucumda olacak.
Yazarın kalemine hayran kalmakla beraber iki ülkenin içsel durumunu toplumun sosyal yaşantısından işlemek... Muazzamdı. Başlarda anlamakta zorluk çektiğim ancak sayfalar ilerledikçe sürüklenerek akıp gittiğim tadı damağımda kalan bir kitaptı. Charles Dickens kesinlikle işinin ehli.
Sabahattin Ali'nin kitaplarının hepsini okudum. Ancak beni aralarından en çok etkileyen ikinci kitap bu. Kaleminin ne kadar mükemmel olduğunu bildiğim bir yazar. Ustalığını burada tekrar ve tekrar konuşturmuş. Kitaptaki karakterlerin ruh hallerini bile hissettim açıkçası. Her ne kadar kitabın sonu beni üzmüş olsa da kesinlikle hayal kırıklığına uğramadım. Beklediğim ancak olmasını istemediğim bir sondu. Güzeldi.
Beni tek bir cümlesiyle bile ağlatabilen kitap. Söyleyecek çok şeyim var aslında. Ancak en net olanı duygu. Kitabın her sayfasında, her satırında buram buram duygu hissettim ben. Bazen pişmanlık yakaladım sözcük aralarında, bazen acı, bazen hüzün. Çok şeyi anlatıyor, anlamak isteyene.
Öyle çok fazla etkilenerek okuduğum bir kitap değildi ancak kardeşlik bağı ve anne kavramı var ya hani... İşte onu sonuna kadar hissettim. Kitabın başı pek ilgimi cezbetmiş olmasa da özellikle son kısımlarını bir solukta okudum.
