Nehru, Glimpses of Word History'yi Tagorun şu mısralarıyla tamamlar :
Düşünçenin her korkudan Azad olduğu bir ülke
Bir ülke ki insanları dimdik,
Kelimeler gönlün derinliklerinden fışkırır,
Emek kemale uzatır kollarını,
Aklın ırmağı alışkanlıkların karanlık çölünde kuruyup gitmemiş,
Ne olurdu Tanrım! Benim yurdum da böyle bir ülke olsa.
En hasta asır kendini hataya kaptıran asır değildir ;hakikatten yüz çeviren, hakikati küçümseyen asırdır, Coşkun heyecanların olduğu yerde güç tükenmemiştir,ümit vardır henüz. Ama ya kıpırdanışlar sona ermiş, nabız durmuş, kalp soğumuşsa.. yakın ve önüne geçilmez bir çöküşten başka ne umulabilir?