Selin Kara
@FloodinJoe
Yani ne denir ki?
Şu anda okuduğu kitap
HAMLET
(Kafatasını alır.)
Vah zavallı Yorick! Ben tanırdım onu, Horatio, şakalarının tadına
doyulmazdı; ne ince hoşlukları olan bir adamdı, Kaç kez sırtında taşımıştır
beni. Şimdiyse ne iğrenç geliyor bana! Yüreğim bulanıyor baktıkça.
Şurasında dudakları vardı, kim bilir kaç kez öptüğüm. Nerede o şakaların
şimdi? O hoş deliliklerin, türkülerin, o birden sofrayı kahkahalara boğan
parlak buluşların? Bir teki kalmadı mı kendi sırtarışınla alay edecek? Hiç
mi çenen kalmadı? Hadi, koş kraliçenin odasına; git de ki, yüzüne parmak
kalınlığında boyalar da sürse boşuna, bu hale gelecek sonunda. Güldür
bakalım onu bununla. Kuzum, Horatio, bir şey soracağım sana.
...
...
HAMLET
Bu kafanın bir dili vardı içinde, türkü söylerdi bir zaman. Herif nasıl kaldırıp
atıyor şimdi yere, Kabil'in eşeğinin çene kemiğiymiş, ilk cinayetin aletiymiş
gibi. Belki de bir politikacının kafatası bu hayvan herifin fırlatıp attığı. Oysa
adam sağlığında kendini tanrıdan daha akıllı sanmış olabilir, olamaz mı?
HORATIO
Hem de nasıl efendimiz!
HAMLET
Ya da bir dalkavuk saraylının: "Ah canım efendim, günaydın efendimiz,
afiyettesiniz inşallah sevgili efendimiz?" diye diller dökerdi. Falan
lordumuzun atını, belki hediye eder diye öve öve bitiremeyen falanca
lordumuzun kafası olamaz mı?
HORATIO
Olabilir.
HAMLET
Neden olmasın? Evet ya! Ama şimdi kurt sultanların emrinde, bu çenesiz,
tepesini mezarcı küreği delmiş kafa. Ne yaman bir devrim bu, gören göz
için. Bu kemikler böyle ayak altında olmak için mi bunca nimetlerle
beslendi? Kemiklerim sızlıyor, düşündükçe.
...
HAMLET
Bir tane daha. Bu da niçin bir avukat kafası olmasın? Nerede şimdi o
kanun cambazlıkları, söz parendeleri, maddeler, fıkralar mıkralar? Nasıl
katlanır bu kaba herifin tepesine çamurlu küreğinin indirmesine? Neden
bir dava açmıyor hemen?
(Kafatasını eline alır.)
Bu hazret büyük bir toprak bezirgânı olabilir; ilamlar, senetler, ipotekler,
intikal muameleleri, temliknameler içinde yüzerdi. Bütün o senetleri sepetli
GREEN(YEŞİL)Şiir
İşte yemişler, çiçekler yapraklar ve dallar!
İşte kalbim, çarpıntısı yalnız senin için!
O bembeyaz elleri kalbimi kırmasalar!
Bu küçük armağanı dilerim hoş göresin!
Ben geldim işte, çiğlerle bezenmiş olarak;
Alnımda seher yelinin doldurduğu çiğler.
Yorgunluğumu alsam ayak ucunda bırak!
Hayal etsem o tatlı demleri birer birer!
Bırak unutayım başımı taze göğsünde!
Hâlâ aklımda lezzeti son öpüşlerinin.
Hayırlı fırtınadan sonra sakin, asude,
Uyusam biraz, madem uzanmış dinlenirsin!
-Paul Verlaine
