Ayşe sarikaya

Ben dünyanın bir parçası olmaktan bu denli yorulduysam dünyanın kendisi ne haldedir kim bilir...
Sayfa 248
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bilmem. Bazen yürürken gördüğüm insanların yüzyıl sonra bu sokaklarda olmayacaklarını düşününce, her șeyin ne kadar geçici olduğunu anlıyorum. Binaları, asırlara meydan okuyar ağaçları ve hatta șu gemileri kıskanasım geliyor. Çünkü dünyada bizden fazla barınacaklar. Düşündükçe gülüyorum ama en çok biz insanlara merhamet duyuyorum böyle anlarda. Nasıl da zayıfız. Hem varız hem yok. Hem ölüyüz hem diri. Hem hayaliz hem hakikat. Hem ruh hem beden. Hem keder hem mutluluk...
Sayfa 58
Hayatımız nedir? Ebediliğe nispetle bir hiç, uzun zamanlara nispetle bir an...
Sayfa 111
Kalbindedir evladım, kalbindendir... Aldatıcı bir kum sanatıdır kalbin , bazen bir günü bir ay kadar uzun, bazen bir ayı bir gün kadar kısa eder.
Sayfa 196