Ömer yokuş aşağı koşar gibi iniyordu.
Tüy gibi hafifti. İçinde köpürüp taşan
bir saadet vardı. Etrafından geçen
insanları kucaklamak, herkese:
“Haydi, ne duruyorsunuz! Gülün,
sevinin, hayat kadar tatlı şey var mı?”
demek istiyordu.
Macide’yi böyle bir hayata iştirak ettirmek cinayettir. Sonu nereye varacağını bilmediğim bu yolda onun beraber yürümesini isteyemem, hatta o istese ben kabul etmem. Bu son günlerde kendimi hesaba çektiğim zaman namuslu bir insanın yüzüne bakamayacak kadar günahlarla yüklü olduğumu da gördüm... Bak...