Doğru yerde uygulanmış küçük bir özbaskı, sonradan dışarıdan gelen büyük baskıya engel olur; tıpkı dairenin merkezindeki küçük bir kesitinin, çemberde çoğun yüz kat büyük bir yaya denk düşmesi gibi. Dışarıdan gelen baskıdan ancak kendimize uyguladığımız baskı ile kurtulabiliriz. Seneca'nın sözü de bunu anlatır: "Herkese boyun eğdirmek istiyorsan, kendin akla boyun eğmelisin."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu çok tuhaf ama hayatımda ilk kez yalnızlığımın bütün karanlıklarını, bütün ümitsizliğini anlattığım o anda, tam o anda yalnızlık uçtu gitti! Daha bana hiç dokunulmadığını söylediğim o an, dokunulmaya izin verdiğm ilk andı! Sanki içimdeki kocaman bir buz kütlesi birdenbire çatlamaya ve kırılmaya başladı; olağanüstü bir andı.
Breuer'in aklına hoş bir fikir geldi. "Friedrich lütfen benimle bir deney yapın. Gözyaşlarınızın dili olduğunu düşünüp onları kendi sesi ile konuşturabilir misiniz?"
Mendilini indiren Nietzsche kıpkırmızı gözlerle şaşkınlık içinde ona baktı.
"Yalnızca bir iki dakika deneyin." diye üsteledi Breuer.
"Gözyaşlarınız konuşturun. Ne söylüyorlar?"
"Kendimi aptal gibi hissediyorum."
"Sizin önerdiğiniz o tuhaf deneyleri yaparken ben de kendimi aptal gibi hissetmiştim. Kendinizi bana bırakın. Deneyin."
Nietzsche ona bakmadan konuşmaya başladı. "Gözyaşlarımdan birinin dili olsaydı, derdi ki, derdi ki..." ıslığa benzer bir fısıltı ile devam etti. "Sonunda özgürüm! Yıllardır buraya kapatılmıştım! 'Bu adam, bu sert, acımasız adam benim akmama bir kez olsun izin vermedi.' İstediğiniz bu muydu?" diye sordu, tekrar kendi sesini dönmüştü.
" Evet, bu iyi, çok iyi. Devam edin. Başka neler diyor?"
" Başka ne mi diyor? Gözyaşları diyor ki:" Yine o ıslığa benzer fısıltı ile konuşmaya başladı. "Özgürlük ne güzel! Kırk yıl durgun bir havuzda kaldım. Sonunda, en sonunda bu yaşlı adam ev temizliğine karar verdi! Ah, daha önce çok kaçmak istedim! Ama hiç bir çıkış yolu yoktu; ta ki o Viyanalı doktor gelip de paslı kapıları açana kadar." Nietzsche durdu ve mendiliyle gözlerini kuruladı.