Türk tarafında da bölünmenin olduğu ve Mustafa Kemal’e karşı kısmen kaynağı dini olan güçlü, tutucu bir muhalefetin varlığı biliniyordu. Böylece ayaklanmaya dini bir görünüm vermekle iki kat avantajlı bir durum sağlanabilirdi. Her şeyden önce başka bir sebepten ayaklanmaya katılmayacak birçok Kürdün dini nedenlerden dolayı katılımı sağlanacak, diğer taraftan da Büyük Millet Meclisi’nin ayaklanma karşısında yekpare bir bütün olması önlenecekti.
Kırmançi lehçesini konuşan, ancak “şeytana tapanlar” olarak nitelendirilip aşağılanan Yezîdîler, genellikle Müslüman Kürtlerce Kürt olarak kabul edilmezlerdi. Diğer taraftan birçok aşiret reisi, gerçek ya da uydurma olan Arap atalarıyla övünürlerdi.
Çoğunlukla ağa, şeyh ve yerel ya da bölgesel devlet memurları karşılıklı ekonomik ve siyasi çıkarları dolayısıyla birbirleriyle ilişkidedirler. Bu üç gruptan bireyler arasında çetin ihtilaflar ortaya çıkabilirse de bu kategori içindeki ilişkiler sembiyotiktir, her biri diğerinin konumunu destekler ve güçlendirir.
İlk tapular verilmeye başlandığında siyasi etkinliği olan şeyhler geniş topraklan kendi adlarına kaydettirmeyi başararak zengin toprak ağaları haline gelmişlerdir. Diğer yandan, zengin şeyhlerin hem aşiretli hem de şehirli üst tabakadan kabul görmeleri, eşlerini bunlar arasından seçmeye yöneltmiştir onları (dört kez evlenebilmeleri de akrabalık ilişkilerini çeşitlendirmelerini sağlar). Bu evlilik ilişkileri siyasi manevra alanlarının genişlemesine yol açmıştır.
Mirlerin yerine atanan valiler yerel olaylara ilişkin ne onlar kadar bilgi sahibiydiler ne de halkın nezdinde meşru yöneticiydiler. Bu nedenlerden dolayı da aşiretler arası çelişkilere ve kan davalarına çözüm getirmeye muktedir değillerdi. Bazı valiler kasten bu çatışmaları körükleyerek, böl ve yönet taktiğini güdüyorlardı. Bunun bir neticesi olarak da eski emirliklerde kanunsuzluk ve güvensizlik hüküm sürmekteydi.