Zekanın değiştirilemez bir şey olduğuna inanan ebeveynler çocuklarındaki öğrenme zorluklarına "sabit yeteneklerinin" sonucu olarak baktılar ve gelişim şansı görmediler. Sonuç olarak bu anneler yapıcı öğrenme yöntemleri önermek yerine çocuklarını "iyi görünmeleri" için cesaretlendirdiler ve çocuklarına Kendi başlarına öğrenmeyi denemelerine izin vermek yerine onlara problemleri nasıl çözeceklerini söylediler ve böylece başarısızlık utancından kaçındılar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
O halde ebeveynlik kültüründeki farklılıklar olarak tanımladığımız şeylerin, bir seviyede çocuğun gelişimindeki kesinliklerin veya kesinlik eksikliğinin bilinçsiz bir yansıması olması mümkün mü? Diğer bir deyişle çocuğun geleceğinde bir fark yaratabileceğinizin farkında değilseniz neden farklı bir şey yapasınız ki? Farkı yaratan şey ebeveynlerin hedefe ulaşmak için vizyonlarını nasıl gerçekleştirdikleriydi.
Ebeveynin genel olarak kullandığı 'nedensel düşünme' sayesinde çocuğun geliştirdiği eleştirel düşünce becerilerini biriktirip kendi kendine "yapma!" diyebilen analitik ve makul bir beyin oluşturmasıdır. En nihayetinde hedeflediğimiz şey de budur
Çocuklarda öz düzenlemeyi geliştirmenin önemli bir yöntemi seçenek sunmaktır. Tüm tercihler bir yetişkin tarafından yapıldığında çocuk bu eylemlerin sonuçlarını asla düşünmek zorunda kalmaz. Çocuğa tercih sunulduğunda durup seçenekleri düşünmek, önemlerini tartmak, bir tercih yapmak ve sonra bu kararı uygulamak zorunda kalır.