Fatma
@Ftmgulce
Şu anda okuduğu kitap
Sayın Ursula K. Le Guin,
Tüm bu “saçmalıklar” nasıl aklınıza geliyor? Nasıl bu kadar güzel saçmalayıp bizi kendinize hayran bırakabiliyorsunuz? Sadece bir bilim kurgu kitabı yazmakla kalmayıp, dünya sorunlarına ışık tutan; hem bu sorunlarla hem de bunlar olmadan mümkün olabilecek yaşamları kurgulayıp sonra da bütün bunları bize böylesine ustalıkla anlatmak… Nasıl bir zekânın ürünüdür bu? Her Ursula kitabından sonra aynı zevki alıyorum ve kendimi yine “Şimdi ne okuyacağım ben?” diye sorarken buluyorum.
Kitap incelemesi yerine Ursula’ya övgüler mi yazsam? Çünkü Ursula’nın zihni gerçekten büyüleyici bir yer. Kurgusunun arkasında hem antropoloji hem felsefe hem de büyük bir entelektüel birikim var. Smith’e yaptığı o ince göndermeyi görünce anladım—hiçbiri rastlantı değildi. Ursula’nın eğitimi, düşünce disiplini ve müthiş hayal gücü birleşip tek bir yapıya dönüşüyor. Bize de keyifle okumak düşüyor.
Bu kez kitabımızda, gördüğü etkileyici rüyalarla dünyayı değiştiren bir adam var: Bay Orr. Bunu durdurmak ve “normal” olmak için ilaçlara başvuruyor; reçetesi bitince çevreden yardım alıyor ve yakalanıyor. Zorunlu olarak terapi seanslarına başlıyor. Dr. Haber ile yolları kesişiyor. Hipnoz tekniğiyle rüya görmesini sağlarken bilim insanımız, Bay Orr’un doğru söylediğini ve gerçekten de rüyalarla dünyayı değiştirdiğini fark ediyor.
Peki ya hipnozla bunu yönlendirebilirse? Ya dünyayı daha güzel bir yer haline getirecek telkinlerde bulunulursa? Ne büyük güç!
Savaşlar biterse…
Irk sebepli çatışmalar son bulursa…
Salgın hastalıkların kökü kazınırsa…
Sınıf ayrımı ortadan kalkarsa…
Bolluk ve refah dönemi gelirse…
Ne olur? Dünya daha güzel bir yer haline gelmez mi?
Dr. Haber buna coşkuyla “evet” dedi ve işe koyuldu. Ama işler hiç de sandığı gibi olmayacaktı.
Bay Orr’un psikolojik
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Amaç aracı mazur gösterir. Ama ya amaç diye bir şey yoksa? Tek sahip olduğumuz araçsa?
Dört Bezgin Bekir
Yazarın edebi dilini çok sevdim. Yaşamımızdan yaptığı benzetmeleri ve onların hikâyelerin içine yedirilişini hayranlıkla okudum. Güçlü bir kalem; tam da okumayı sevdiğim dil bu diyebilirim.
Ama..
Maalesef kocaman bir ama var.
Kitapta dört ayrı hikâye okuduk ama her birinde benzer bir arayış vardı:
Hayatta ne aradığını bilmemek, bulamamak, boşluk, karamsarlık, tutunma çabası ve en sonunda bir kopuş, bir vazgeçiş…
Ölüm hep yanı başında bu hikâyelerdeki beyefendilerin. Bu adamlar hep mutsuz ve normal akışta yaşayan insanları asla anlayamıyorlar. Çabaları var: mış gibi yapmak, bir hayale tutunmak, birini örnek almak… ama sonunda hiçbiri “cahildim, dünyanın rengine kandım” diyemiyor.
Bu allı pullu dünya bu beyleri kandırmayı bırak biraz olsun eyleyemiyor bile .
Hep aynı sorgulamalar hep aynı hüzün.
“Neden?”
“Hep mi böyle olacak?”
“Böyle olacaktıysa neden geldik?”
“Bir hayalim var, olacak inşallah…”
Olmayınca yenisini kurmuyorlar.
Arıyorlar, arıyorlar, ama sanki hiç bulamıyorlar.
Bu dünya onlara çok yalan geliyor.
Bu rüyadan uyanmayı bekleyip duruyorlar.
Böyle yazınca eleştirir nitelikte oldu. Esasen niyetim beğenimi anlatmaktı ama okurken içimden “Nerede er kişilerde böyle sebat, böyle bağlılık, böyle arayış? Var mı aranızda böylesi?” diye seslenmek geldiğini de inkar edemeyeceğim.
Modern çağın “Erkek düşünmez ” , “erkek hassas değildir.” deme hastalığından mıdır nedir
bir erkeğin bu denli düşünce aleminde olup karanlığa gömülmesine kolayca inanamadım.
Hadi belki birine, ikisine inanırdım da; dördünün arka arkaya gelişi bir “Ne bileyim…” dedirtti.
Sözlerim yazarın yazımına çok katmanlı metinlerine değildir. Kitap beni edebi zevke doyurdu ama karakterlerin ruhu beni doyuramadı.
Sanki coşkuyla ölmediler de dünden ölmüş gibi dolaştılar bu hikâyelerde.