Fatma
@Ftmgulce
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Klasik bir Kristin Hannah kitabı ile buluştum. Yazarın akıcı kurgusu, duygulu ve yumuşacık tarzı; kafamı toplamak istediğim zamanlarda ona doğru çekilmeme sebep oluyor. Metni kaleme alırken duygularıma oynadığını biliyorum, hissediyorum da… ama buna karşı koyamıyorum. Galiba karşı koymak da istemiyorum.
Bir yazar duygularımıza bu kadar etkili dokunabiliyorsa—bayat bir ajitasyondan söz etmiyorsak—oynasın, yönlendirsin; ben kendimi bırakıyorum.
Bu metne de böyle teslim oldum. Biraz sarıp sarmalanmak istediğim bir anda okudum. Çok da iyi geldi.
Romanın konusu: Rus bir anne, iki kızı ve hayat dolu bir baba…
Anne (Anya), kızlarına karşı çok mesafeli; çok sevdiği kocasına verdiği sevgiyi onlardan esirgiyor. Kızlar—Meredith ve Nina—büyüyor. Onlar büyüdükçe anneyle aralarındaki mesafe de büyüyor.
Babaları (Ewan), tüm o hayat dolu ve sevecen hâliyle bu aileyi bir arada tutmaya çalışıyor ve bunu gerçekten başarıyor. Ta ki yaşlanıp bir kalp kriziyle aralarından ayrılana kadar…
Şimdi geriye iki kız ve anneleri kalıyor: aralarındaki duvarlarla baş başa.
Babanın tek bir isteği var: Annelerinin, kızlara çocukken anlattığı masalı yeniden anlatması.
Ama bu masala başlamak da, dinlemek de hiç kolay olmayacak.
Masal ilerledikçe, bu kadınların arasındaki bağların ilmek ilmek yeniden kurulmasına; birbirlerinden bu kadar uzak kalmalarının sebeplerinin ortaya dökülmesine; aradaki duvarların yıkılıp yerini yavaş yavaş şefkate bırakmasına tanık oluyoruz…
Bu duygu dönüşümünü çok sevdim.
Karakter gelişimi açısından çok doyurucu bir metindi. Kitabı içimde sıcak bir hisle kapattım.
Ama aklımda şu soru kaldı:
“Zaman bir acıyı senin önüne tekrar getiriyorsa, ona sırt dönmemek mi gerekiyor? Zaman bununla sana sadece acı vermek istemiyor olabilir mi?
Belki de bununla sana bir fırsat
Fatma
Bu inceleme yaz bahçesinde bekleyenlere yazılmıştır.
Annemin Uyurgezer Geceleri
Çıktığı günden beri okumayı hevesle beklediğim Annemin Uyurgezer Geceleri romanını sonunda okudum.
Sözlerime kitabın en sevdiğim cümlesiyle başlamak istiyorum:
İnkâr mı? Hemen.
Yalan mı? Derhal.
Yok sayma mı? En güzeli.
Kitabın ana damarı, düğümün çözüldüğü yer ya da her şey bunda saklı diyemem. Ama bu iki satırı okuduğum anda altını çizdiğimi, vurgulu vurgulu okuduğumu fark ettim. İçimden defalarca, farklı tonlarda tekrar ettim.
Romanın ana karakteri Şehnaz’dan dinliyoruz hikâyeyi. Hiçbir şeyi unutmayan Şehnaz, bu vurgulu okuduğum satırlara kitap boyunca farklı olaylarda bazen bile isteye, bazen de farkında olmadan sığınıyor. Şehnaz unutamadığı için bize de her şeyi, her detayıyla anlatıyor.
Şehnaz orta sınıf bir ailede, kadınlarla büyüyen bir çocuk. Paşa soyundan gelen anneannesi ve öğretmen annesiyle yaşıyor. Hayatında bu iki kadın dışında bir de saplantılı aşkı var: E.
Asıl hikaye olarak Şehnaz’ın hocası E.’ye duyduğu bu saplantılı aşkı ve sonrasında bu aşkın ona yaşattıklarını okuyoruz.
Şehnaz başarılı bir ekonomi profesörü. Ama tüm bu başarılara zıt bir hayatın içinde savruluyor. Evli, çapkın ve narsist olan E.’ye duyduğu duyguları öyle büyük bir aşk sanıyor ki bazen kitabın içine girip “Şehnaz yapma artık. Sen bu adamsız değil, bu adam sensiz yapamaz” diyesim geliyor. Ama desek de Şehnaz’ın kimseyi dinleyeceği yok.
Eyşan’la evli olan E. ile Şehnaz’ın ilişkisini yazar bize hiç yargılamadan okutmayı başarıyor. Çünkü aslında bizim yapacağımız tüm yargılamaları Şehnaz zaten kendi içinde yapıyor; kendini temize çıkarmaya ya da hikâyeyi güzelleştirmeye hiç girişmiyor.
E.’nin adı özellikle verilmiyor, bu şekilde bırakılıyor. Bu gizemi çözmeye çalışırken şu iki fikir arasında gidip geliyorum: Bu çapkın, tüm üniversite camiasının hayran
burcu pacaci isimli okura yanıt verildi
Fatma
Sevdiğim yazarları daha dikkatli okuyorum sanırım 🧐