Fatma
@Ftmgulce
Puan vermedi·224 syf.·
8 günde okudu
·2025 22. kitabı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Her kelimesinin planlı bir şekilde yazıldığını düşündüğüm bu şahane kitabı okuduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum.
Daha önce böyle bir kitap okumamıştım. Böyle hissettiren bir kitap da okumamıştım.
Gerilim, anlayış, isyan ve sakinliğin iç içe geçtiği, ağır ağır çöken bir hüzünle örülmüş bir hikâye bu.
Kitabın en başından itibaren, sanki biz de Hailsham öğrencileri gibi bir tür sakinliğe alıştırılıyoruz.
O kabulleniş, sayfalar ilerledikçe yavaşça içimize işliyor.
Beni en çok etkileyen şeylerden biri, kitapta hiçbir duygunun abartılı şekilde yaşanmamasıydı.
Her şey, sanki “zaten biliyorduk” duygusuyla, sessiz bir farkındalık içinde akıyor.
Hikâye boyunca ben de bağışçıların kaderini kanıksadım. Bu beni hem şok etti hem de rahatsız etti.
İshiguro bunu öylesine ustalıkla yapıyor ki, sonunda onların çaresizliğini değil, kendi sessiz kabullenişini sorguluyorsun.
Kathy ve Tommy’nin birbirlerine geç kaldıklarını hissettikleri o sahnelerdeki kırılgan mutluluk, kalbime yerleşti.
Aralarındaki sevgi, kurtuluşun değil, sadece geçici bir tesellinin sembolüydü.
Ve belki de bu yüzden daha gerçekti.
Kitabın en sarsıcı yönü, anlattığı dünyanın korkutucu biçimde mümkün oluşuydu.
İnsanın “ortak yarar” uğruna ne kadar kolayca zalimleşebileceğini okumak ürkütücüydü.
Madam ve Bayan Emily’i neredeyse ayakta alkışlamak isterken bile, içimde derin bir huzursuzluk hissettim.
Çünkü yazar bize başka bir bakış açısı, başka bir kaçış yolu sunmadı.
Finalde ağlamayı bekledim ama kitap beni yumruk gibi değil, yavaşça boğan bir sis gibi sardı.
Sayfalar kapandığında sessiz kaldım uzun bir sessizlik.
Keder ve Mutluluk
Hiç sebepsiz yere mutsuzluğa düştüğünüz oldu mu?
Sebebini aradıkça o mutsuzluğa daha da gömüldüğünüz…
Umutsuzluktan çıkmaya çabalarken aslında bir bataklığın içinde olduğunuzu farkk ettiğiniz…
Ve bu şekilde geçen yıllarınız?
Martha’nın hikâyesi tam da böyle başlıyor.
Zaten sağlıksız bir evde büyüyen bir çocuk olarak, genetik yatkınlık ve kronik *** hastalığıyla mücadele ederken, seçeneği pek de yok gibiydi.
Ama en çok da savaşmak onun meselesi oldu. Bir noktadan sonra yaşamın kendisi bu savaşa dönüştü.
Patrick’in, “Sen böyle yaşamayı seviyorsun,” dediği an, aslında büyük bir gerçeği gösteriyordu: Martha başka türlüsünü bilmiyordu.
Bu onun normaliydi — sinir atakları, sakinleşmeler, yükselmeler, pişmanlıklar…
Bütün bu hengâme, esas istediklerini gizlemesine izin veriyor ve böylece her şey tahammül edilir hâle geliyordu.
Bir an, bu sarmaldan hiç çıkamayacak, kronik mutsuzluğun ve ***’in pençesinde kaybolacak diye korktum.
Ama öyle olmadı.
Evet, bir sihirli değnek değmedi, kimse sonsuza kadar mutlu yaşamadı.
Ama yeni bir “normal” buldular — belki de en gerçek mutluluk buydu.
Kız kardeşiyle arasındaki bağı çok sevdim.
Teyzelerinin onlar için yaptıkları içimi ısıttı.
Babası, sonunda güzel bir kitapla kendini gerçekleştirdiğinde ise sayfaları gülümseyerek okudum.
Ama beni en çok sarsan an, Martha’nın annesine “Artık içmeyeceksin,” dediği ve annesinin bir daha hiç içmemesiydi.
Birinin bunu ona söylemesi gerektiğini çok sonradan fark etmeleri…
Bazen gerçekten öyle olmaz mı?
Ne yapmamız gerektiğini hepimiz biliriz — herkes bilir — ama kimse söylemez.
Kimse söylemeyince de sen yapamazsın, yapmadığın için herkes senden uzaklaşır.
Sonsuz bir sarmal…
İşte o sarmalı kırdıkları için mutluyum.
