Funda Yıldırım Kılıç
@Funda_y
13 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yaşlı moruk Bukowski okumaya karar verdiyseniz ilk kitabınız "Ekmek Arası" olmalı. Biyografi niteliği taşıyan kitap, 6 yaşından başlıyor ve 25 li yaşlarına kadar geçen süreyi ele alıyor. İşsiz, sevgisiz, sürekli kemeriyle döven bir baba, düşük ücretle işlere giden, sanki yok gibi bir annenin çocuğu olan Charles ilerki yaşamını bu etkiyle şekillendirecektir. Kendini ifade edememesi, kabullenişi ve dövüşecek deşarj oluşunu ardından da yönünü alkole çevirisine şahit olacaksınız. Kütüphaneyle, kitaplarla tanışması ve sabahlara kadar kitap okuma aşkını babasının ışığı kapat bağrışlarıyla sonlandırmaya çalışmasını hayretler içinde okuyacaksınız. Ergenlikte yaşadığı sivilce sorunu da eklenince sürekli insanlardan kaçışı hızlanacaktır. Hayat onun için basıt, korkakça ve sıkıcıdır artık. Bu süreçte tek sığınağı yazıları ve içkisi olacaktır. Zira onun için "İnsanın kendini sonsuza dek sersem ve yararsız hissetmesini engelleyen tek şey içkidir." gerisi de boştur. Yazılarını okuyan baba oğlunu evden kovar.Dövüşlerle, bahislerle kazandığı parayı içkiye yatıran, hiçlik ve yokluk içinde geçen Bukowski'nin hayatını bu kitapta bir solukta okuyacaksınızdır.
Bir kalem memurunun, müdürün kızına aşık olmasıyla başlıyor serüven. Kızı her gördüğünde"Of, of, of neyse sus! "diyerek duygularını bastırışı ve kızın bir subaylar evleneceğini duymasıyla delirme serüveninin hızlanışı... Ardından köpeklerle konuşması, mektuplar alması ve kendini İspanyol kralı sanacak şekilde kaybedildi, defterine notlar alışı ve sonlara doğru tarihleri dahi karıştırışı... Ben Koridor yayınlarından okumuştum, kitap tasarımı çok hoşuma gitti ve açtığınızda "Hapimiz Gogol'un paltosundan çıktık." diye Dostoyevski'nin düşündüren sözüyle karşılaşıyorsunuz. Palto eserindeki gibi yine Rusya'nın yokluğu, işini layıkıyla yapıp azla yetinen insanlar, ezen üst mevkideki kodamanlar, işini savsaklayan polisler ve mağdur olana alaycı gözlerle bakan bir teba Gogol'un bu eserinde de tüm canlılığıyla devam ediyor.
Öncelikle kafanızın dingin olduğu bir zaman diliminde okumanız tavsiyedir. Dilinin yalın, durduran, durdurdukça düşündüren imgeler ve bitmeyen cümlelerle sizi içinde sarhoş edeceği muhakkak. Ve kullanmaması da dile ne kadar hakim olduğunun bir delili. Ansımak, alışkısı kargışlamak gibi kelimeleri ilk önce yadırgasak da Bilge KARASU okudukça kullanacağıona has kelime zaman içinde kavrayacaksınızdır, tıpkı Yaşar Kemalin kendine has kelimelerini kanıksadığımız gibi."k" sesinin "ğ" ye dönüşümü de onun eserlerinin bir güzelliği _anmağa, durağa, koparmaya gibi_
Kitapta verilen mesaja gelirsek "insan savunmadığışey için mahkum olmayı göze anlamıyorsa onu savunmuş sayılır mı?" Kitabı okurken düşüncelerini yarınlara bırakmak uğruna açlık orucu tutan insanlar aklıma geldi. O dönemin bir papazı bu dönemin bir mahkumu... İnsanoğlu haksızlık olduğu her dönem bir başkaldırı , kaçış örneği sergiliyorsa ne mutlu ona. Önemli olan ses çıkarabilmek değil mi?
