Güslbo CBSJ
@Furbar
Ağaca tırmanmayı özleyen bir çocuk.
Ortaokul Öğrencisi
İzmir Bergama
Bursa Yıldırım
173 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İtalyanlar, Libya Topraklarını İşgale Başladı
İtalyanlar, Libya
Topraklarını İşgale Başladı
TAKVİM YAPRAKLARININ 29 Eylül 1911'i gösterdiği gün İtalya, Libya'ya savaş açtı ve Libya için kara günler başlamış oldu. Artık yıllar boyu Libya semalarında savaş uçakları, topraklarından savaş tankları, çocukların kulaklarından silah ve patlama sesleri eksik olmayacaktı. Kan, gözyaşı, ayrılık ve yokluk dolu günler yine garip ve masumların payına düşecekti.
Savaş, İtalyanların önce Libya sahil şehirlerini bombalamasıyla başladı. Süper güce sahip olan İtalya hiç bir masraftan kaçınmayarak Libya şehirlerini yakıp yıkmak için ne gerekiyorsa gönderdi. Denizden donanmaları yanaştı. Başlangıç olarak 35.000 asker cepheye yollandı. İşini garantiye almak istediği için bu sayı kısa sürede 100.000'e ulaştı. 100.000 İtalyan askeri Libya'nın dağına, taşına, çölüne hızla yayıldı.
Çok geçmeden İngiliz hükümeti İtalya'nın, Trablus ve Bingazi'yi işgal etmesine tarafsız olacağını ilan etti. Bu desteğin ardından iyice palazlanan İtalyanlar 3 ve 4 Ekim 1911'de Trablus'u top ateşine tuttu.
Tam da o günlerde Osmanlı, Yemen'de çıkan bir isyanın telaşında olduğu için bölgede bulunan askerlerini Yemen'e sevk etti. Var gücüyle saldırıya başlayan İtalya önce sayısı 5500 kadar olan ve çok da fazla gücü bulunmayan Osmanlı askerlerinden kurtulmak istedi. Bu yüzden onlara şehri terk etmeleri yönünde baskı uyguladı.
Kâbus, Libya'nın tepesine çökmüştü. 4 Ekim 1911'de İtalyanlar Libya topraklarına ayak bastı. Ardından da hani Osmanlı'ya ait Hamidiye tabyasını işgal etti. Büyük bir grupta Tobruk şehrine saldırdı. 5 Ekim günü İtalyanlar Trablus'a ele geçirdi. Yakıp yukarı ilerleyen İtalyanlar 13 Ekim'de Derne, 18-20 Ekim'de de Bingazi'yi ele geçirdi.
İtalyan ordusu Libya'ya saldırı başlattığı o dehşetli günlerdi Ömer Muhtar daha
Yaşayamadığınız duyguların tatmin aracı: ÇOCUKLAR!Çocuk Edebiyatı
“Benim oğlum doktor olacak!”
“Benim kızım öğretmen oldu, bu sene atanacak inşallah!”
En çok “kendi çocuklarını” öldürüyor insanlar. Onların hayallerini çalarak, sanatsal/sportif becerilerini görmezden gelerek, duygularını hiçe sayarak… Kendi yapamadıklarını onlar üzerinden yapmaya, kendiyle övünemediklerini onlar üzerinden sağlamaya çalışıyorlar. Ne diyordu 
Uçurtma Avcısı’nda, “Çocuklar boyama kitabı değildir, onları en sevdiğin renklere boyayamazsın.” Yalnızca boyamıyor, şekilden şekile sokuyoruz oysa, bir sınavdan çıkıp başka bir sınava, bir kurstan çıkıp başka bir kursa koşturuyoruz. Her çocuğun kumaşı farklı, biz hepsinden takım elbise dikmeye çalışıyoruz. “Komşunun çocuğunun” takım elbisesi var çünkü. El alemin de elli alemin de canı cehenneme!
“İnsanlar yıllarca sabahtan akşama kadar çalışıyor, yine de ancak hayatta kalacak kadar para kazanıyorlardı.”
Sınırsız paranız olsa ne yapardınız?
Bir ağaç diktiniz ve meyve yerine para veriyor diyelim: Hala aynı işte çalışmaya devam eder miydiniz? Mutluluğun formülü burada saklı işte: “İstediğin işi yapmak!” O işi yaparken huzur bulmak. Yalnızca para kazanmak için değil, insanlığa, topluma bir şeyler katmak için çalışmak! Eğer çok paran olduğunda “zaten zenginim” diyerek işinden ayrılıyorsan yanlış yerdesin demektir. Güneşli bir sabah vakti şehrin en işlek caddesini seçin, alın elinize kahvenizi ve insanların yüzlerini inceleyin, yüzünde gülümsemeyle işine gidebilen insanlar en azından meslek seçimini doğru yapmış insanlardır, yüzünde gülümsemeyle okula gidenler istedikleri bölümde istediği şartlarda okuyabilenler… Gerçek para ağacı da bu değil mi? Verilen emekler, ulaşılan hayaller… Başkasının hayalini gerçekleştirmek için çabalayan, başkasının hayatını yaşayan biri nasıl mutlu olabilir?
“Biri sana sarıldığında kollarını ilk
Uçurtma Avcısı’nda, “Çocuklar boyama kitabı değildir, onları en sevdiğin renklere boyayamazsın.” Yalnızca boyamıyor, şekilden şekile sokuyoruz oysa, bir sınavdan çıkıp başka bir sınava, bir kurstan çıkıp başka bir kursa koşturuyoruz. Her çocuğun kumaşı farklı, biz hepsinden takım elbise dikmeye çalışıyoruz. “Komşunun çocuğunun” takım elbisesi var çünkü. El alemin de elli alemin de canı cehenneme!
“İnsanlar yıllarca sabahtan akşama kadar çalışıyor, yine de ancak hayatta kalacak kadar para kazanıyorlardı.”
Sınırsız paranız olsa ne yapardınız?
Bir ağaç diktiniz ve meyve yerine para veriyor diyelim: Hala aynı işte çalışmaya devam eder miydiniz? Mutluluğun formülü burada saklı işte: “İstediğin işi yapmak!” O işi yaparken huzur bulmak. Yalnızca para kazanmak için değil, insanlığa, topluma bir şeyler katmak için çalışmak! Eğer çok paran olduğunda “zaten zenginim” diyerek işinden ayrılıyorsan yanlış yerdesin demektir. Güneşli bir sabah vakti şehrin en işlek caddesini seçin, alın elinize kahvenizi ve insanların yüzlerini inceleyin, yüzünde gülümsemeyle işine gidebilen insanlar en azından meslek seçimini doğru yapmış insanlardır, yüzünde gülümsemeyle okula gidenler istedikleri bölümde istediği şartlarda okuyabilenler… Gerçek para ağacı da bu değil mi? Verilen emekler, ulaşılan hayaller… Başkasının hayalini gerçekleştirmek için çabalayan, başkasının hayatını yaşayan biri nasıl mutlu olabilir?
“Biri sana sarıldığında kollarını ilk
Dînî hayatın zayıfladığı, insanların yanlış mecrâlara kaydığı bir zamanda tebliğ hizmeti, îmandan sonra ilk ve en ehemmiyetli vazife durumuna gelir. Hakkı ve hayrı tebliğ etme husûsunda bir başarı elde edilmedikçe birçok meşrû işin bile meşrûiyeti kaybolur.
