Doğru yoldan gelmeyen ve geçerli bir dayanağı olmayan tüm zevkler, kibrin insanı düşürdüğü boşluktan kaynaklansa bile, ancak acı hatırlardan ibarettir.
Gökyüzü o denli aydınlıktı ki çiçekler ağacın değil de güneşin bir parçasıymış gibi duruyordu. İnsanın aşık olunca hayalini kurduğu cinstendi bu çiçekler; beyaz ve apaydınlıktı. Ne de olsa aydınlık, insan ruhunun daima ihtiyaç duyduğu bir şeydir ve ne zaman yerini karanlığa bıraksa o zaman başlar insanın kederi. Dünyanın en erdemli, en yetenekli, en fedakar ve kibirli insanı bile eğer yalnız, huzursuz ve mutsuzsa onu artık hiçbir şey teselli edemez.