Onur Çalcalı
@Fuzuliokur1
-Youtube:Fuzuliokur
-Asar’ın Evlatları, Kıyışmışların Gemisi, Ecel Kılıcı, Kadim Konuklar ve Zeytin Dalındaki Umut kitaplarının yazarı.
-Türkçe öğretmeni.
Şu anda okuduğu kitaplar
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ergenlere göre bir kitap
Kitabı zaten uzun uzadıya inceleyen onlarca hesap var. Ben yine kendi tarzımda ilerleyerek kitabı özetlemek yerine sevdiğim ve sevmediğim yerlerine değineceğim.
Her şeyden önce şunu söyleyeyim. Beyza Alkoç'ta gerçekten büyük yazar olabilecek potansiyel var. Bakın büyük satan demiyorum, büyük yazar diyorum. Bölüm başlarında yaklaşık birer sayfa tutan olay dışı anektodlar bile buna dair birer gösterge. Yazar, karakterin hissettiklerini çok güzel benzetme ve söz sanatlarıyla bizlere vermiş.
Bunun dışında olayın ana kurgusu güzel. Ben katili ilk bölümlerde bulmuştum zaten ama bu kitabı okuyan kitlenin sona kadar bulabileceğini sanmıyorum zira dediğim gibi, kitap ergenlere hitap ediyor.
Ara kurgu diyebileceğim onlarca ayrıntı ve mantık unsuruysa ana kurguya feda edilmiş. Kusura bakmayın ama kimse bana dört ergenin sırf okul sahibi, yani baş karakterlerden birinin babası, zarar görmesin diye ceset saklamasının mantığını açıklayamaz. Hele ki içlerinden birisi aralarına yeni katıldıysa.
Cringe diye tabir edilen sahneleriyse bolca yaşadım. Anlatıcımız Zeynep durup durup Onur Zorlu diye iç geçirmeseydi her şey çok daha güzel olabilirdi.
Buradan sonrası SPOİLER içeriyor.
Gel gelelim saçmalıklara. Dört lise öğrencisi sırf Onur'un okul sahibi babası zarar görmesin diye ceset saklıyor ve içlerinden hiçbirisi bunu yargılamıyor, bu bir. Zeynep bir cesedin başında karşılaştığı üç erkeğe körü körüne inanıp güveniyor bu iki. Okulu karantinaya alan yetkililer içeriye ne sağlıkçı gönderiyorlar ne de yardım paketi bu üç. Elektrikler gidiyor okulu karantinaya alan devlet hayırdır ne oluyor diye sormuyor bu dört. Bu böyle böyle gider.
En nefret ettiğim şeye geldi sıra. Genç kızların 'kötü çocuk' takıntısına. Neymiş, Onur Zorlu'nun gözleri bal olup akıyormuş, böyle bir cinayet
Selamlar. Yeryüzündeki Valhalla'yı şimdi elimden bıraktım ve anılar tazeyken bir inceleme yazayım dedim.
Her şeyden önce yazarın geniş bir mitoloji bilgisi olduğu çok belli. Bunu okurken de hissediyorsunuz. Adı duyulmadık inanışlardan çokça karakter var kitapta. Aynı şekilde çokça silah.
Tek bir mitolojiyi konu olarak işlemek bile son derece zordur. Mitolojilerin de problemi budur zaten, çok fazla karakter vardır ve hepsi güçlüdür. Yazar da karakterler arasında güç dengesini sağlamak için hayli çaba sarf eder. Bu kitapta birçok farklı mitolojiden birçok farklı tanrı görüyoruz. Bunların güçlerini dengelemek, yüceliklerini betimlemek ve onları okuyucuya tanıtmak da katlarca zor oluyor haliyle ki birkaç yerde bununla ilgili sıkıntılar görüyoruz.
Her şeyden önce bence sayfa sayısı çooook daha fazla olmalıydı. 150 sayfa böyle bir kitap için çok yetersiz. Bunca karakter ve olayı bu kadar az sayfaya sığdırmak ihtimal dışı geliyor bana. Belki yazarlık tarzım farklı olduğundandır ama aynı hikayeyi ben yazsaydım 150 sayfa sadece karakterleri ve mekanları tanıtmakla geçerdi.
Kaldı ki mitoloji konusunda cahil birisi bu kitabı okurken zorluk çeker gibi. Mitolojiye meraklı birisi olarak ben bile birçok şeyi anlamakta zorluk çektim. Savaşan yedi tanrıdan sadece Odin ve Apollon'u iyice tanıyordum, o kadar. Diğerleri hakkında hiçbir fikrim yoktu ve kitapta da kim oldukları, mitolojideki yerleri anlatılmıyordu. Bir de bunların Hristiyanlığın yedi ölümcül günahıyla ilişkilendirilmesi beni iyice çıkmaza soktu. Birçok şeye tek tek googleden bakmak zorunda kaldım ki bu rahatsız ediciydi.
Konu çok güzel, düşünce müthiş ama dediğim gibi en büyük problem sayfa sayısı. Betimlemeler eksik kalınca tanrıların yüceliği de hissettirilememiş. Yani savaş sahnelerini okurken tanrıların sadece ismi
Müthiş bir konu, harika bir gerçekçilik ve bilinç akışı tekniğinin müthiş kullanımı.
Körlük yukarıda saydığım özellikleri içinde barındırsa da daha birçok harika unsura sahip. Birincisi böylesine ağır bir kitabı ve okuması zor bir tekniği bu denli akıcılıkla yazmak gerçekten müthiş iş. Bununla birlikte hikaye aralarında verilen mesajlar da bayıla bayıla okunacak türden.
Bulaşıcı körlük... Gerçekten çok korkutucu bir düşünce. Karakterlerle empati yapmamanız, onların acılarını hissetmemeniz mümkün değil.
Yalnız bu kitaba başlarken ne isteğinizi bilerek başlamanız gerekli. Konusu güzelmiş diye başlayacak olursanız yarım bırakmanız oldukça muhtemel. Ama 'taş yerinde ağırdır' düşüncesinde bir okursanız, kitaba kesinlikle 10/10 vereceksiniz zira Körlük vaat ettiği her şeyi bize fazlasıyla sunuyor.
